Wetenschapsredacteur Simon Rozendaal van Elsevier interviewde in de afgelopen 25 jaar veel van ‘s werelds grootste wetenschappers, vooral in de exacte disciplines. Hij sprak met hen over de schoonheid van hun vak, het juk van de Nobel-prijs en het ultieme Eureka-moment. Hij heeft nu een bundel van deze interviews uitgebracht: ‘Gesprekken met Grote Geleerden’. Zijn gesprekspartners waren onder meer medicijnontwerper Paul Janssen, DNA-ontdekker en Nobelprijswinnaar Francis Crick, natuurkundige en Nobelprijswinnaar Nico Bloembergen, chemicus Hans Wijnberg, fossielenvinder Richard Leakey en bioloog Frans de Waal.

Opvallend was zijn interview met de Nederlandse milieukundige en Nobelprijswinnaar Paul Crutzen, waarin alle ellende van het menselijk broeikaseffect breed werd uit gemeten en door de interviewer braaf werd opgepend. Wie Simon Rozendaal de laatste tijd heeft gevolgd, weet dat hij in dit soort zaken wat kritischer is geworden en dat hij dat nu niet meer uit zijn pen zal krijgen. De omslag tekent zich af in de interviews met de klimatoloog Richard Lindzen, de politicoloog Aaran Wildavsky, Greenpeace-oprichter Patrick Moore, arts en schrijver Michael Crichton (Jurassic Park), milieukundige Bjørn Lomborg en de natuurkundige Freeman Dyson. Al deze geïnterviewden lieten zich kritisch uit over de milieu- cum klimaathype.

Van John Maynard Keynes is de uitspraak bekend:

When the facts change, I change my mind. What do you do, sir?

Zó doen verstandige mensen dat.

Het volgende voorval is eveneens illustratief voor Keynes. Hij bezocht eens een economisch congres, waar hij natuurlijk met eerbied tegemoet werd getreden. Hij onthutste zijn gastheren echter met de opmerking dat hij waarschijnlijk de enige niet-Keynesiaan in hun midden was. Tja, dat is soms het treurige lot van epigonen. Als hun leidsman van mening verandert, blijven ze eenzaam in de kou achter. Maar dat terzijde.

De interviews van Simon Rozendaal gingen niet allemaal van een leien dakje. Vele werden in de VS afgenomen. Voor iemand van het forse postuur van de auteur moeten de opgevouwen transatlantische vluchten geen pretje zijn geweest. Maar dat valt waarschijnlijk in het niet bij de marteling van zijn vraaggesprek met de humane toxicoloog Aalt Bast, dat tijdens een etentje in Maastricht plaatsvond. Bast weet alles af van de giftige stoffen die in ons eten voorkomen. En hij gaf genereus blijk van zijn kennis bij elke hap die Rozendaal manmoedig door de keel probeerde te wurmen. De maaltijd werd afgesloten met koffie – volgens Bast ‘een ware chemicaliënbom. Maar erg lekker’.

Simon Rozendaal’s bundel lijkt mij perfect leesvoer voor wetenschappers die over de grenzen van hun vakgebied willen heenkijken. De toegankelijk schrijfstijl maakt het boek ook bijzonder geschikt voor de geïnteresseerde leek, die in een paar avonden genoeglijk lezen kan bijspijkeren wat hij altijd al had willen weten, maar waar het om een of andere reden nooit van is gekomen.

Aanbevolen dus!

Het begint nu ook langzamerhand tot Brussel door te dringen dat leisteengas tot revolutionaire veranderingen kan leiden in het geopolitieke energielandschap. Dat is goed voor consument en de maatschappij als geheel. Maar belanghebbenden die hun reputatie en/of geld op ‘duurzame’ energie hebben gezet, zullen er niet blij mee zijn.

In de ‘Business Insider’ reapporteert Jack H. Barnes het volgende:

The natural gas cartel, a dream of Russia’s just a few years ago, is dead. It died when a natural gas revolution broke out and Gazprom lost. Energy importing nations around the world are evaluating their own geology, currently, to see if they have shale reserves that can be tapped. Nations like Argentina, Germany, Poland, France, and Sweden are looking into their national shale reserves.

The shale gas revolution is changing the world we live in, and the power structures of the past. It is also quickly changing the politics of future energy relationships. Nations that had to be nice to an exporter, due to energy supplies, will be freed of their need for discretion.

Shale gas is quite simply changing the whole energy paradigm in real time. The unlocking of source rock, has altered the future history of mankind. The world has discovered and unlocked its newest true world changing source of stored energy. ….

In simple terms, a natural gas or oil well is engineered to have an extremely long horizontal leg. The idea is to provide as large of a circular surface as possible in the productive zone. They are drilling these legs a mile long or more now. The long horizontal leg is stimulated with extremely high pressured water, sand and proprietary particles into the zone around the pipe.

This process opens up crevices in the rock, opening up cavities with larger surface areas than you would get normally around the pipe. This allows the hydrocarbons to be pulled into the well at higher than normal flow rates for the type of rock. The combining of long legs with extremely high pressure multi stage fracturing unlocked the hydrocarbons bound in the rock itself. Normally, fields are traps with accumulations in a sandy area. That is the oil or gas can be trapped in a location that allows it to move. The shale rock is called a source rock because the hydrocarbons found in those other pools may have leaked out of it and moved hundreds of miles laterally.

The world has shale fields spread around the globe in locations famous for oil production, and some not so famous. The new technology will change the basic political power structures that exist today. The era of Russia controlling Europe’s natural gas future is drawing to a close.

Lees verder hier.

Maar de EU lijkt bedenkingen te hebben op grond van milieuoverwegingen.

Stefan Schultz rapporteert daarover in ‘Spiegel Online’:

Shale Gas Dispute Shakes EU Energy Summit

At the EU energy summit, there is trouble: According to information seen by SPIEGEL ONLINE, Brussels has put the exploration of new shale gas deposits on the agenda shortly before the meeting. But the drilling methods are risky – and controversial. Several countries have protested vehemently.

Europe’s leaders want to demonstrate above all unity at the EU energy summit. But one issue causes trouble: the exploitation of unconventional gas resources. …

Nevertheless, the EU Commission has now put just such gas drilling on the agenda of its summit. On 28 January the issue appeared for the first time in a draft final declaration for the energy summit. Europe’s potential for a possible drilling of unconventional gas and oil reserves should be calculated to increase the security of supply, according to paragraph seven of the draft document.

This paragraph caused a storm of indignation in some countries. On 31 January, representatives of Belgium, Ireland and Sweden opposed the inclusion of such wording in the final declaration. Their appeal took place in the so-called General Affairs Council, the last meeting of Europe and Foreign Ministers before the energy summit. In a draft dated 4 February the paragraph is still contained. The relevant documents are in the possession of SPIEGEL ONLINE.

From comments on the draft it emerges that this paragraph was included in the draft by a Polish initiative. The government in Warsaw is supporting the drilling of unconventional gas resources in Poland with a vengeance. It hopes that increased drilling in Poland will make it more independent from the energy hegemony of Russia.

According to diplomatic circles, France and Germany are supporting the Polish advance.

Lees verder hier.

Merkwaardig die protesten tegen opname van de gewraakte paragraaf. Gaat het alleen maar om een paar woordjes, die Rusland eventueel tegen de haren in zouden kunnen strijken? Of gaat het om meer fundamentele milieubezwaren tegen de exploitatie van deze veelbelovende energiebron, die ook in Europa rijkelijk aanwezig is?

Het is kennelijk ook nooit goed.

Een ijsvrije Noordpool staat hoog geklasseerd in de jeremiade van milieuangsten die door klimaatalarmisten wordt gepropageerd. Het is een thema dat ook voortdurend terugkomt in de commentaren op mijn ‘postings’.

Maar wat zeggen deskundigen daar nu van?

Volgens wetenschappers van het bekende Max Planck Instituut voor Meteorologie is een omslagpunt (‘tipping point’), waarna het smelten van het drijsijs op de Noordpool niet meer te stoppen zou zijn, hoogst onwaarschijnlijk

Max Plank Institute Findings Show “Arctic Tipping Point Improbable”

Recent finding show that there is no no such a tipping point for the loss of Arctic summer ice. Instead the ice area responds relative to the climatic conditions at hand. The ongoing loss of Arctic sea ice could slow down or even stop when global warming slows down or stops. Steffen Tietsche, lead author in the study published this by Geophysical Research Letters [1], said he was at first quite surprised by the findings:
‘The possible existence of a tipping point first appears to be completely logical: When the ice cover retreats, the sea water absorbs more sunlight and so it warms up even more, and more ice melts. Such a feedback in priciple leads to an amplification of the Arctic sea ice melt and thus make it independent of the prevailing climate conditions.’

The scientists examined the validity of this concept with a climate model. In this model they completely removed the Arctic ice cover at the beginning of summer in order to maximise the absorption of sunlight by the open water.

‘Indeed we expected that the Ocean would remain ice free after the modelled ice melt because the open water takes up more warmth in the summer,’ said Tietsche. But unexpectedly, the ice sheet always recovered in the model simulation within three years so that the conditions that prevailed before the modelled ice melt were again re-established. These results indicate that the condition of the sea ice is closely connected to the prevailing climate conditions, thus making a tipping point improbable.

Lees verder hier.

Ze zullen de Planck toch niet mis slaan?

Alweer een klimaatsprookje minder.

De inmiddels overleden Amerikaanse politicoloog Aaron Wildavksy noemde het opwarmingsalarmisme eens

the mother of alle environmental scares.

En CO2 is de zondebok, in het bijzonder door de mens uitgestoten CO2, als gevolg van de verbranding van fossiele brandstoffen. In de media wordt CO2 steevast als ‘vervuiling’ gekwalificeerd. Maar niets is minder waar. CO2 is een bouwsteen van het leven. Zonder CO2 geen flora, fauna en mensen op aarde. Groener kunnen we het niet maken.

In een nieuw rapport maken Craig en Sherwood Idso dan ook korte metten met de misvattingen ten aanzien van CO2.

Citaat:

This week we announce the release of our newest major report, Carbon Dioxide and Earth’s Future: Pursuing the Prudent Path. Based on the voluminous periodic reports of the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC), the ongoing rise in the atmosphere’s CO2 concentration has come to be viewed as a monumental danger – not only to human society, but to the world of nature as well. But are the horrific “doomsday scenarios” promulgated by the climate alarmists as set-in-stone as the public is led to believe?

Do we really know all of the complex and interacting processes that should be included in the models upon which these scenarios are based? And can we properly reduce those processes into manageable computer code so as to produce reliable forecasts 50 or 100 years into the future? At present, the only way to properly answer these questions is to compare climate model projections with real-world observations. Theory is one thing, but empirical reality is quite another. The former may or may not be correct, but the latter is always right. As such, the only truly objective method to evaluate climate model projections is by comparing them with real-world data.

In what follows, we conduct just such an appraisal, comparing against real-world observations ten of the more ominous model-based predictions of what will occur in response to continued business-as-usual anthropogenic CO2 emissions: (1) unprecedented warming of the planet, (2) more frequent and severe floods and droughts, (3) more numerous and stronger hurricanes, (4) dangerous sea level rise, (5) more frequent and severe storms, (6) increased human mortality, (7) widespread plant and animal extinctions, (8) declining vegetative productivity, (9) deadly coral bleaching, and (10) a decimation of the planet’s marine life due to ocean acidification. And in conjunction with these analyses, we proffer our view of what the future may hold with respect to the climatic and biological consequences of the ongoing rise in the air’s CO2 content, concluding by providing an assessment of what we feel should be done about the situation.

Al deze verschrikkingen blijken alleen maar voort te spruiten uit de fantasie van de klimaatalarmisten. Waarnemingen en metingen, zoals gepubliceerd in de ‘peer-reviewed’ literatuur, vertellen een geheel ander verhaal.

Lees verder hier.

Komen de revolutionaire ontwikkelingen die Tunesië en Egypte thans doormaken als een donderslag bij heldere hemel? Voor velen wèl, voor anderen niet.

Zij deden mij denken aan het belangwekkende ‘Arab Human Development Report 2002′, dat inging op de politieke, economische en sociale factoren, die een verklaring bieden voor het achterblijven van de Arabische wereld in de vaart der volkeren. Achteraf gezien, is daarin veel te vinden dat de huidige uitbarstingen kan verklaren.

Eerder schreef ik daarover:

De aanslagen van 11 september 2001 op het World Trade Centre in New York hebben een nieuwe impuls gegeven aan de opvatting dat de welvaartskloof tussen het Westen en de Islamitische landen een voedingsbodem voor afgunst, wrok en terrorisme jegens het Westen zou vormen. In deze opvatting schuilt waarschijnlijk wel een kern van waarheid. Maar daarbij dient toch te worden aangetekend dat welvaartsverschillen van alle tijden zijn en op zichzelf gewoonlijk niet tot terrorisme aanleiding geven. Bovendien wordt er geen anti-westerse terreur bedreven vanuit boeddhistische, hindoeïstische of christelijke Derde-Wereldlanden die ook een welvaartsachterstand ten opzichte van het Westen hebben. Daarnaast kunnen de hoofdverantwoordelijken voor deze aanslagen nu niet bepaald tot de allerarmsten worden gerekend; zij beschikten over relatief veel geld. Voorts beperkte hun terrorisme zich niet tot acties in westerse landen of tegen westerse belangen, maar ook tegen personen en/of belangen in de eigen regio. Verder mag niet worden vergeten dat er binnen de rijke westerse landen een aantal terroristische aanslagen heeft plaats gevonden, die op het eerste gezicht niets of weinig met welvaartsverschillen te maken hebben, zoals de het constante terrorisme van de IRA in Ierland, van de ETA in Spanje, de Baader-Meinhof groep in Duitsland en elders, de Rode Brigade in Italië, de Tamil Tijgers in Sri Lanka. Daarnaast hadden ook de aanslag op het World Trade Centre in New York in 1993, de gifgasaanvallen op de metros van Tokyo en Yokohama in 1995, en die op het ‘Federal Building’ in Oklahoma City, eveneens in 1995, waarschijnlijk weinig met welvaartsverschillen van doen. De hoofdoorzaken voor het terrorisme moeten dan ook niet in eerste instantie in welvaartsverschillen worden gezocht, maar in religieus en/of politiek extremisme.

Hoe het ook zij, de gebeurtenissen van 11 september hebben ongetwijfeld geleid tot meer aandacht voor de vraag waarom de economische en sociale ontwikkeling van de Islamitische landen zo bij die in het westen is achtergebleven.

Dit is het centrale thema van het onlangs verschenen ‘Arab Human Development Report 2002′, dat is uitgebracht door het United Nations Development Programme (UNDP) en het Arab Fund for Economic and Social Development. Het rapport is samengesteld door een groep die uitsluitend uit vooraanstaande Arabische intellectuelen (dus geen westerse betweters) bestond, waaronder een aantal vrouwen. Eindredacteur was de Egyptische socioloog, Nader Fergany, directeur van het ‘Almishkat Centre for Research’ in Caïro, Egypte. …

Zowel wat betreft het inkomen per hoofd van de bevolking als wat betreft de ‘Human Development Index’ (HDI: die naast het BBP per hoofd van de bevolking ook rekening met andere factoren van menselijke ontwikkeling, zoals de levensverwachting bij geboorte, de alfabetiseringsgraad en de onderwijsparticipatie) doen vele landen in de Arabische wereld het internationaal gezien slecht.

Bovendien is de regio cultureel gezien introvert.

… het aantal nieuwe boeken dat in de Arabische wereld verschijnt erg laag is. Ook het aantal vertalingen is gering. In de gehele Arabische wereld verschijnen jaarlijks 300 vertaalde boeken. Tijdens het hoogtepunt van de Arabische beschaving was dat anders. Kalief Mamoun [9e eeuw] hechtte grote waarde aan kennisverwerving. Onder zijn regering werd in 830 een vertalersschool in Bagdad gesticht, de eerste in zijn soort, vooral voor vertalingen uit het Grieks. Maar in latere perioden tijden sloot de Arabische wereld zich af voor de intellectuele ontwikkelingen elders. Sinds Mamoen bedraagt het cumulatieve totaal aan boeken dat in het Arabisch is vertaald ongeveer 100.000. Dat is hetzelfde aantal dat jaarlijks in Spanje verschijnt.

Als belangrijkste hindernissen voor vooruitgang signaleert het rapport het gebrek aan burgerlijk en politieke vrijheden, alsmede het gebrek aan openheid en het afleggen van verantwoording van het openbaar bestuur. Ook de deelname van vrouwen aan het openbare leven loopt achter bij die in de rest van de wereld. Ondanks vooruitgang in de onderwijsparticipatie zijn er nog 65 miljoen volwassen analfabeten, waarvan twee derde vrouwen.

Het rapport van 2002 schonk ook aandacht aan het sentiment onder de jeugd.

Het aantal jongeren binnen de bevolking is relatief hoger dan in andere delen van de wereld: bijna 38% is jonger dan 14 jaar. Opvallend is dat ongeveer de helft van de Arabische adolescenten verklaarde te willen emigreren naar andere landen, waarbij Europa door 46% van de respondenten als favoriet werd genoemd. Het impliciete oordeel van de Arabische jeugd over de leefbaarheid van hun eigen samenleving laat daarmee niets aan duidelijkheid te wensen over, aldus het rapport.

Als zo’n groot deel van de jeugd geen toekomst meer in eigen land ziet, dan is er iets grondig mis.

Men vraagt zich soms wel eens af of locale leiders wel voldoende lezen. In dat geval hadden zij deze ontwikkelingen toch wel kunnen zien aankomen.

Hoe het ook zij, het lijkt er nu niet bepaald op dat Moslims erop uit zijn hun manier van leven op te dringen aan het Westen. Huntington’s ‘Clash of civilizations’? Eerder het tegendeel. Voor velen van hen zijn vrijheid, mensenrechten, democratie en welvaart idealen, waarvoor zij op het Tahir-plein in Caïro bereid zijn hun leven te riskeren.

Lees verder hier.

In een artikel, getiteld: ‘Low-carbon economy. Nowhere near yet’, publiceerde ‘The European Energy Review’ een artikel van de hand van Alex Forbes op basis van de voorspellingen van het toekomstig energieverbruik van ExxonMobil en BP.

Afgezien van het feit dat de auteur er van uit gaat dat er een samenhang is tussen de menselijke uitstoot van CO2 en het klimaat, is het een interessant artikel, waaruit blijkt dat fossiele brandstoffen nog gedurende lange tijd een dominante positie in de energy mix zullen innemen.

Alex Forbes:

Long-term energy forecasts just launched by ExxonMobil and BP foresee two decades of robust economic growth, accelerating growth in energy efficiency, and a gradual shift to a less carbon-intensive fuel mix. But these positive trends are not enough to put us on a trajectory to avert damaging climate change. Fossil fuels will continue to dominate our energy mix and greenhouse gas emissions will rise inexorably. The low-carbon economy still lies somewhere far behind the horizon.

By 2030 we will be using between a third and two-fifths more energy than we do today. Greenhouse gas emissions will have risen by a quarter. And despite the rapid growth rate of low- and zero-carbon energy sources, such as renewables and nuclear electricity, we will still be overwhelmingly dependent on fossil fuels; oil, gas and coal will still be providing some four-fifths of our energy needs.

This is the vision of our energy future painted by new energy outlooks, not from the International Energy Agency (IEA) or the US Energy Information Administration, but from two of the world’s largest energy companies: ExxonMobil and BP.

What makes these forecasts worthy of our attention is that, according to both super-majors, they will form the basis for future investment decisions worth tens of billion dollars each year. In 2010, ExxonMobil’s spending on capital investment and exploration was a record $32 billion, while BP’s, despite its disastrous oil spill in the Gulf of Mexico, was $23 billion. Both companies have said they aim to maintain spending at those kinds of levels for the foreseeable future. In short, these companies are putting their mouths where their money is.

Lees verder hier.

Deze voorspellingen wijken sterk af van de energiedoelstellingen die door verschillende overheden – in het bijzonder de EU – zijn geformuleerd. Mijn verwachting is dat die doelstellingen illusoir zullen blijken te zijn.

Judith Curry

De Amerikaanse klimatologe Judith Curry, heeft altijd trouw het evangelie van de menselijke broeikashypothese (AGW: Anthropogenic Global Warming) verkondigd. Maar op een zekere dag besloot zij voor zichzelf te gaan denken. En zij ontdekte dat de klimaatsceptici toch wel enkele interessante punten van kritiek hadden, waarover AGW-protagonisten en -antagonisten misschien best wel eens een vruchtbare discussie zouden kunnen voeren. Sindsdien werpt zij zich op als bruggenbouwster tussen beide kampen.

Judith dacht: waarom niet vertegenwoordigers uit beide kampen bij elkaar brengen? In wezen zijn het toch allemaal wetenschappers op zoek naar waarheid, toch? Maar ja, voor het organiseren van een bijeenkomst is natuurlijk geld nodig, want de betrokken wetenschappers komen allemaal van verre. Maar – verrassing, verrassing – het ‘Joint Research Centre’ van de Europese Commissie (van het bestaan waarvan ik tot dusver onkundig was) was bereid om die bijeenkomst te betalen, toen Jerome Ravetz, een wetenschapsfilosoof van de Universiteit van Oxford, daartoe het intiatief nam. Dat is opmerkelijk, want officieel pretendeert de EU een voortrekkersrol te spelen op klimaatgebied en behoort het tot de diep-gelovige AGW-instituten. Tot op heden werd elke EU-ambtenaar die twijfelde aan het officiële dogma – en dat moeten er nogal wat zijn geweest, want EU-ambtenaren behoren tot de slimste ter wereld, zo is mijn ervaring – onmiddellijk de mond gesnoerd. Sterker nog, ze dorsten hun mond helemaal niet meer open te doen. Nu is er dus bij de EU kennelijk belangstelling voor de andere kant van het verhaal. Gewoonlijk is dit een signaal dat er verandering van beleid op komst is. Lissabon werd gekozen als plaats van samenkomst.

Dit was dus een belangrijk evenement. Je zou zeggen, reden genoeg voor onze kwaliteitskranten om er iemand naar toe te sturen om deze discussie heet van de naald te kunnen verslaan. Een echte scoop! Daarvoor zou de ‘Gang of Three’ natuurlijk in aanmerking komen: Martijn van Calmthout (Volkskrant), Karel Knip (NRC/HB) en Joep Engels (Trouw). Maar ja, zoals we inmiddels weten, lijden deze aan chronische cognitieve dissonantie wanneer het om klimaat gaat. ‘Der Spiegel’ had daarentegen wèl iemand afgevaardigd: Gerald Traufetter.

Aan de Engelse vertaling van zijn verslag ontleen ik het volgende:

Climate War Continues Despite Reconciliation Meeting
Is the world in danger of a heat collapse or just an eco-dictatorship? In the world of climate research the hostility between warning scientists and sceptics has become reinforced. Recently, a reconciliation conference took place in Lisbon – but there seems to be no particular interest in peace.

The problems start with naming your opponents correctly. Are sceptics battling against alarmists? Deniers against catastrophists? Or realists against warmists? The conflict is between established climate researchers, who warn of the consequences of man-made global warming, and that colorful camp of scientists and non-scientists, who distrust the computer models of their opponents, who think all the talk of climate change is a big mistake or even a conspiracy by radical ecologists.

The battlefield of this war, which is fought with graphs, charts and verbal attacks, is usually the digital jungle of the internet. Therefore, it was a little sensation that parts of the warring factions were actually physically meeting in Lisbon last week – and this under the headline “reconciliation in the climate debate.” Equally remarkable was the fact that the workshop with about 30 participants was organised by the Joint Research Centre of the European Commission. After all, the EU has an official goal of limiting global warming to two degrees above pre-industrial levels – and this limit is one of the favorite targets of the sceptics.

Maar, zoals gebruikelijk, lieten vele prominente AGWers het weer afweten.

… most important representatives were absent from the meeting. Gavin Schmidt, a U.S. climatologist and the mastermind of the climate alarmist blog “Realclimate.org”, was absent. He was invited and turned down, a decision possibly linked to the fact that Steve McIntyre had confirmed his attendance.

Immers, McIntyre is niet geliefd bij AGWers

… some researchers have called the man from Toronto “idiot”, “madman” or “playground bully” – for example in the e-mails which were stolen from a server of the University of East Anglia at the end of 2009 and subsequently posted on the Internet. The guild of climatologists called this a criminal act, the sceptics dubbed the affair “Climategate”. It was – in addition to the concession by the IPCC to have committed errors in the forecasts for the melting of the Himalayan glaciers – the climax, so far, in the conflict over climate research.

AGWers willen de planeet redden. Klimaatsceptici vrezen een ecodictatuur.

While some want to save the world of a heat shock, others claim they want to protect mankind from an eco-dictatorship. Mainstream climatologists, however, do not participate in a battle for the truth, because the latter is clearly on their side. They consider all reservations about their own claims to be pure nonsense and reply that the scientific debate was settled long ago.

“This is a mistake,” says Judith Curry in Lisbon. The geophysicist from the Georgia Institute of Technology in Atlanta was one of the first who got involved in discussions with the sceptics. Since then, she has become a pariah – and battles on her blog against her opponents. “The uncertainties in climate models are researched completely inadequately. The science establishment attempts to conceal this fact from the public,” said Curry.

Aan het einde van de bijeenkomst probeerde Ravetz overeenstemming te bereiken over een slotverklaring met onder meer gemeenschappelijke uitgangspunten voor de onderlinge relaties tussen protagonisten en antagonisten van de menselijke broeikashypothese. Maar die poging mislukte.

… in the end the plenum could not agree on this which was partly due to substantial differences between the positions even among the sceptics camp. There was also resistance from moderate researchers who did not want to see their names listed under a joint statement that would worsen their position in disputes with colleagues.

The warmists will take the lack of consensus certainly with satisfaction. The status quo, with both parties remaining in their trenches, might be in the interest of both sides. The sceptics can continue comfortably in their online forums to talk about their conspiracy theories. And the alarmists? As one participant put it: “They can continue to blackmail the politicians by saying: ‘If you do not follow us, then the sceptics will take over the field’.”

Geophysicist Curry left a sarcastic comment on her blog after the session. According to Wikipedia reconciliation is a “resumption of normal relations between warring parties”. “But it is not clear,” says Curry, “whether there ever have been normal relations between mainstream scientists and the critical climate blogosphere.”

De Engelse versie van het verslag is hier te vinden.

De Duitse versie hier.

Voor de website van Judith Curry klik hier.

PS,

Temperatuur in vrije val

Ondertussen lijkt de gemiddelde wereldtemperatuur in een vrije val te zijn terechtgekomen. Zie hier. Ook vertoont de zeespiegel de grootste daling die in de moderne tijd is waargenomen. Zie hier.
We moeten natuurlijk altijd oppassen om lange-termijn conclusies te verbinden aan korte-termijn ontwikkelingen. Maar hoe het ook zij, die verschrikkelijke opwarming van de aarde, die ons door de AGWers is beloofd, wil toch nog steeds maar niet komen. Er zal toch niet iets mis zijn met hun modellen?

Lisa Jackson, directeur EPA

Een van de steeds weerkerende ‘one liners’ van Kolonel John ‘Hannibal’ Smith, leider van het A-Team is:

I love it when a plan comes together.

In de fictie van het A-Team is er altijd een plan. In de rauwe werkelijkheid is dat niet altijd het geval.

De ‘State of the Union’ van President Obama bevatte weer een aantal retorische hoogstandjes, maar een duidelijke visie op de oplossing van de economische problemen, waarmee de VS worden geconfronteerd, bleef uit. Het vervelende is dat ook aan Republikeinse kant zo’n visie ontbreekt.

‘The Economist’ schreef daarover:

America faces two huge, linked problems. Its unemployment rate is running at 9.4%; once you add in those who want full-time work but can find only part-time jobs, it is almost twice that. Job creation is not even keeping pace with the rise in population. And the budget deficit is running at almost 10% of GDP; on that measure this year and the previous two will have been the three worst since the second world war.

To the Republicans who now control the House of Representatives, the main problem is the deficit and the cumulative burden of debt it brings with it. The deficit will of course narrow as the economy recovers, but because of the insatiable demands for health care of America’s now-creaky and retiring baby-boomers, unless taxes are hiked it will not dip below 4% of GDP, and it will start to rise again after 2015. That is not sustainable. Not only will borrowing on this scale tend to crowd out more productive investment: the interest on it is already eating up 10% of government revenue, a figure that will rise as interest rates go up. Hence the Republican demand for swift and deep cuts. Get spending down, shift government off the backs of the people, and jobs will return, as the invisible hand works its magic.

Mr Obama sees things the opposite way round. His state-of-the-union speech was an attempt to place jobs—which, according to pollsters, most Americans say are their priority—at the forefront of the debate, and he put the deficit at the end of a long list of concerns. After two years in which he concentrated more than was wise on getting health reform passed, refocusing on jobs makes some sense. It is obviously true that America’s infrastructure, both human and physical, is sub-par (its children’s maths skills were recently placed 25th out of 34 in a ranking of OECD countries). And it is hard to reduce the deficit while the country has a large group of persistently un- or underemployed people.

But two large difficulties arise. First, neither Mr Obama nor the Republicans has a workable plan for dealing with even their own main concern; and second, neither side seems interested in dealing with the other’s priority. This is not a recipe for a productive partnership.

Lees verder hier.

Dat betekent dus dat de wereld voor de komende jaren geen economisch leiderschap van de VS kan verwachten. Dat is een zorgwekkende ontwikkeling.

Evenals vele andere landen bevinden de VS zich in een schuldenfuik. Elke econoom en politicus koestert diep in zijn hart de wens dat men daar uiteindelijk wel uit zal groeien. Immers, bij een flinke groei, wordt de schuldenlast, uitgedrukt in een percentage van het BBP, minder. Maar groeicijfers van jaar op jaar 5%, zoals het Westen die vóór 1973/74 heeft gekend, gloren niet aan de horizon. Dus, om te ontsnappen aan de schuldenfuik zijn drastische bezuinigingen noodzakelijk, die echter op korte termijn helaas een negatief effect hebben op de economische activiteit. Het vervelende is dat deze economische logica botst met de politieke logica van een democratisch systeem, waar partijen wel gedwongen zijn om leuke dingen aan de mensen te beloven. Anders krijgen ze eenvoudigweg niet voldoende steun. In beginsel lijkt er geen goede oplossing voor dit probleem te bestaan. Inmiddels wordt de bodem van de schatkist zichtbaar. Daar zal toch iets op dienen te worden gevonden. Het is slechts te hopen dat onder druk alles vloeibaar wordt.

Er is één belangrijk element, dat ‘The Economist’ over het hoofd heeft gezien. En dat is de nieuwe reguleringsfilosofie, die Obama heeft aangekondigd.

Onder de titel ‘Obama’s Rule-Making Loophole’, meldt de Wall Street Journal:

President Obama’s executive order to sweep out the regulatory chimneys deserves the benefit of the doubt, if only on the chance that it does some modest good. But now that we’ve had a chance to inspect the fine print, there’s reason to believe this is less than meets the press release.

No sooner had Mr. Obama told the bureaucracies to subject all regulations to a cost-benefit test than the bureaucrats began telling reporters that they are already a model of modern efficiency, thank you very much. Among many others, the Environmental Protection Agency said in a statement that it was “confident” it wouldn’t need to alter a single current or pending rule. “In fact, EPA’s rules consistently yield billions in cost savings that make them among the most cost-effective in the government.”

Perhaps the EPA’s confidence owes to a little-noticed proviso in Mr. Obama’s order. When the agencies weigh costs and benefits, the order says, they should always consider “values that are difficult or impossible to quantify, including equity, human dignity, fairness, and distributive impacts.”

Daarmee worden de sluizen van creatieve linkse regelgeving wijd open gezet. Hiermee kunnen de meest twijfelachtige voorstellen worden gelegitimeerd. Bij velen bestaat de vrees dat vooral de ‘Environmental Protection Agency’ (EPA) misbruik zal maken van deze sluipweg.

The current EPA is a perfect case study. One of Administrator Lisa Jackson’s top priorities is “explicitly integrating environmental justice considerations into the fabric of the EPA’s process,” as a July 2010 memo to all senior regulators put it.

“Environmental justice” is the left-wing grievance movement that claims pollution has a disproportionate effect on minorities and the poor. Ms. Jackson’s memo introduced new regulatory guidance—that is, rules about how to make rules—so every EPA action has “a particular focus on disadvantaged or vulnerable groups.”

Ms. Jackson wrote that a new goal for rulemaking, enforcement and permitting is to have “a measurable effect on environmental justice challenges.” But these amorphous concepts are not measurable at all. According to this guidance, EPA must nonetheless consider them when estimating the “economic impacts of regulations,” and even its scientific analysis should “encompass topics beyond just biology and chemistry.” So put on your lab coat and complete a randomized controlled experiment in politics.

Sure enough, EPA justifies its 2009 carbon “endangerment finding” by noting that climate change will “add further stress to an existing host of social problems that cities experience, including neighborhood degradation, traffic congestion, crime, unemployment, poverty, and inequities in health and well-being.” Oh, and it will “accentuate the disparities already evident in the American health care system, as many of the expected health effects are likely to fall disproportionately on the poor, the elderly, the disabled, and the uninsured.”

So while Mr. Obama wants the country to think a new rigorous empiricism is guiding his government, his appointees can justify any rule that fits their ideological goals. This sounds more like the end of cost-benefit analysis than the beginning.

Lees verder hier.

Bij de Republikeinen bestaat de vrees dat hiermee via de achterdeur van regulering een heleboel maatregelen door de mazen van het net glippen, waarvoor de weg van normale wetgeving is geblokkeerd, omdat daarvoor geen meerderheid bestaat. Dat geldt in het bijzonder voor maatregelen die tot doel hebben de uitstoot van CO2 te verminderen. Zoals ik al vaak heb geschreven, hebben deze maatregelen geen enkel aantoonbaar effect op het klimaat. Het nefaste effect op de economie is daarentegen des te groter.

Om dat de verhinderen maken de Republikeinen zich op om deze sluiproute af te grendelen.

AFP rapporteert daarover:

Senators vow to strip Obama climate power

Conservative senators vowed Monday to strip President Barack Obama of his power to regulate greenhouse gases, in a move that would cripple US efforts on climate change if successful.
Eleven Republican senators introduced a bill that would stop the Environmental Protection Agency from regulating greenhouse gases, which scientists blame for global warming, without explicit approval by Congress.

Under Obama, the federal agency has steadily increased standards on gas emissions. The Republicans accused Obama of circumventing Congress, where a so-called “cap-and-trade” bill to mandate emission curbs died last year.

“My bill will shrink Washington’s job-crushing agenda and grow America’s economy,” said Senator John Barrasso, a Republican from Wyoming and skeptic of climate change who is leading the effort.

“I will do whatever it takes to ensure that Washington doesn’t impose cap-and-trade policies in any form.”

Lees verder hier.

We leven in spannende tijden.

Sir Paul Nurse, president van de Royal Society,
geneticus, geen klimatoloog

Klimaatalarmisten beweren dat 2010 het warmste jaar was in de geschiedenis, sinds de metingen met kwikthermometers in 1850 begonnen. Maar klopt dat wel? Vele wetenschappers – niet alleen klimaatsceptici – plaatsen vraagtekens bij de betrouwbaarheid van die metingen. Oude temperatuurdata worden voordurend achteraf gecorrigeerd. Phil Jones, de hoofdrolspeler in het Climategate-schandaal, heeft verklaard dat alle oorspronkelijke data zijn vernietigd en dat slechts de gecorrigeerde data zijn bewaard. Verder heeft hij verklaard dat er de laatste tien jaar geen statistisch significante opwarming meer heeft plaatsgevonden.

Wat stellen de klimaatsceptici nu tegenover de bewering dat 2010 het warmste jaar was? De Australische klimaatblogger, Jo Nova, heeft de argumenten op een rijtje gezet. Zie hier.

En Roy Spencer van de Universiteit van Alabama heeft deze grafiek van de temperatuurontwikkeling over de laatste 2000 jaar op zijn website gezet.

Maar ondanks dat mogen we natuurlijk niet twijfelen aan de uitspraken van de klimaatautoriteiten, met prominenten als de voorzitter van het IPCC, Rajendera Pachauri, die spoorwegingenieur is; Al Gore, die politicologie heeft gestudeerd; de president van de Britse KNAW (‘Royal Society’), Sir Paul Nurse, die geneticus is; en de directeur van het Goddard Institute for Space Studies (GISS), James Hansen, die astronoom en fysicus is.

Paul Nurse interviewde onlangs op de BBC – een omroep die zich traditioneel als fervent evangelist van het broeikasevangelie profileert – een specialist op het gebied van klimaatmodellen van de NASA. Deze beweerde dat de menselijke uitstoot van CO2 7 maal zo groot was als die van de natuur – onzin natuurlijk, maar het werd door Nurse geaccepteerd. Naar aanleiding daarvan klom Christopher Booker weer eens in de Britse ‘Telegraph’ in de pen.

Christopher Booker:

How BBC warmists abuse the science

The timing was immaculate. Last Tuesday, across a two-page extract from the memoirs of Peter Sissons, the senior BBC newsreader, was the headline: “The BBC became a propaganda machine for climate change zealots – I was treated as a lunatic for daring to dissent.” The previous evening the BBC had put out a perfect example of the zealotry which had made Mr Sissons, as a grown-up journalist, so angry. Horizon’s “Science Under Attack” turned out to be yet another laborious bid by the BBC to defend the global warming orthodoxy it has long been so relentless in promoting. …

The formula the BBC uses in its forlorn attempts to counterattack has been familiar ever since its 2008 series Climate Wars. First, a presenter with some scientific credentials comes on, apparently to look impartially at the evidence. Supporters of the cause are allowed to put their case without challenge. Hours of film of climate-change “deniers” are cherrypicked for soundbites that can be shown, out of context, to make them look ridiculous. The presenter can then conclude that the “deniers” are a tiny handful of eccentrics standing out against an overwhelming scientific “consensus”.

Monday’s Horizon exemplified this formula to a T. The scientist picked to front the progamme was Sir Paul Nurse, a Nobel Prize-winning geneticist, now President of the Royal Society (which has been promoting warmist orthodoxy even longer than the BBC). The cue to justify the programme’s title was all the criticism which greeted those Climategate emails leaked from Sir Paul’s old university, East Anglia, showing how scientists had been manipulating their data to support the claim that temperatures have recently risen to unprecedented levels.

Vervolgens werden twee ‘deniers’, Fred Singer en James Delingpole in een ongunstig daglicht gesteld, conform de beproefde technieken van de propagandamachinerie in landen die op de zwarte lijst van Amnesty International staan.

One of the two “deniers” chosen to be stitched up, in classic BBC fashion, was the Telegraph’s James Delingpole. He has spoken for his own experience on our website. Still worse, however, was the treatment of Professor Fred Singer, the distinguished 86-year-old atmospheric physicist who set up the satellite system for the US National Weather Bureau. We saw Nurse cosying up to Singer in a coffee house, then a brief clip of the professor explaining how a particular stalagmite study had shown temperature fluctuations correlating much more neatly with solar activity than with levels of CO2. This snippet enabled Nurse to imply that Singer’s scepticism is based on one tiny local example, whereas real scientists look at the overall big picture. No mention of the 800-page report edited by Singer in which dozens of expert scientists challenge the CO2 orthodoxy from every angle.

Lees verder hier.

En zo ettert de officiële desinformatiecampagne in Engeland maar door, uitgevoerd door navolgers van Winston Smith – geesteskind van George Orwell – die als ambtenaar op het ministerie van waarheid de werkelijkheid modelleerde naar het beeld en gelijkenis van de heersende ideologie. Wie had ooit kunnen denken dat Orwell’s dystopia in Engeland voet aan de grond zou kunnen krijgen?

PS,

Urk briest

Oproep van Urk Briest ….. Bries zaterdag 5 februari met ons mee!

Komende zaterdag, 5 februari om 14.00 uur, organiseert Comité Urk Briest de landelijke Manifestatie Tegenwind. De manifestatie is onderdeel van een reeks protesten tegen de bouw van Windpark Noordoostpolder.  Misschien vormen we het grootste koor van Nederland!

www.urkbriest.nl

De aanhangers van de menselijke broeikashypothese (AGW= Anthropogenic Global Warming) verwijten de klimaatsceptici vaak dat ze alleen maar kritiek hebben op AGW, maar dat ze zelf niet met een alternatieve hypothese komen. Allereerst kan hier tegenin worden gebracht dat het weerleggen van bestaande hypothesen op zich reeds een serieuze en nuttige wetenschappelijke bezigheid is. Het zou natuurlijk mooi zijn als de criticus ook een alternatief zou kunnen bieden, maar noodzakelijk is dat niet. Voorts kan worden opgemerkt dat verschillende klimaatsceptische wetenschappers toch belangrijke aanzetten hebben gegeven tot de vorming van een alternatieve hypothese. Dat geldt natuurlijk voor een aantal astrofysici die een koppeling hebben waargenomen tussen zonne-activiteit en het klimaat. Het geldt ook voor Svensmark die een verband heeft aangetoond tussen zonne-activiteit, kosmische straling, wolkenvorming en klimaat. Maar er zijn ook andere wetenschappers, die verband hebben aangetoond tussen natuurlijke oscillaties, zoals de ‘Pacific Decadal Oscillation’ (PDO), de ‘Atlantic Multidecadal Oscillation’ (AMO) en de ‘El Niño/La Niña-Southern Oscillation’ (ENSO) enerzijds en klimaatfluctuaties anderzijds.

Er was echter tot dusver geen hypothese die de zon, natuurlijke oscillaties en het klimaat met elkaar verbond. Voor zover mij bekend is Raimund Leistenschneider de eerste die daarover uitvoerig heeft geschreven, zij het tot dusver niet in de ‘peer-reviewed’ literatuur. Maar we weten inmiddels dat alles wat afwijkt van het dogma van de menselijke broeikashypothese, de grootste moeilijkheden heeft om door het cordon sanitaire van de door AGWers gedomineerde ‘peer review’ heen te breken.

In een recente bijdrage op de website van EIKE (Europäisches Institut für Klima und Energie) schrijft Leistenschneider:

Nun gibt es eine Reihe von Untersuchungen, die versuchen, El Niño, bzw. La Niña mit der Sonnenaktivität zu koppeln (um eine bessere Vorhersage zu erzielen), bzw. dem CO2-Anstieg zuzuordnen, um einen anthropogenen Einfluss zu beweisen. Das letztere erspare ich zu widerlegen, da die Zeit dafür zu Schade ist und die Datenreihe der Abbildung 7 bereits anschaulich genug zeigt, dass sie mit einem CO2-Anstieg keine Korrelation aufweist. Wie aber sieht es mit der solaren Aktivität aus?

Meist wird zur Bewertung der Sonnenaktivität die Sonnenfleckenzahl herangezogen. Dies ist besonders dann angebracht, wenn Vergleiche zu früheren Jahrhunderten angestellt werden, da ab dem 17 Jahrhundert verlässliche Beobachtungsdaten vorliegen. Die Sonnenfleckenzahl gibt jedoch nur annähernd die reale Sonnenaktivität wieder. Ein weiterer Parameter ist der sog. TSI (Total Solare Irradiance). Dieser deckt jedoch nur einen eingeschränkten Teilbereich des solaren Energiespektrums ab, den Bereich zwischen 200nm und 2.000nm, von „Total“ kann also keine Rede sein. Besser zur Bewertung der solaren Aktivität eignet sich die direkte magnetische Aktivität der Sonne, siehe hierzu beispielsweise die Arbeit des NASA-Sonnenforschers David Hathaway “On the Relationship Between Solar Wind Speed, Geomagnetic Activity, and the Solar Cycle Using Annual Values”.

Seit dem Satellitenzeitalter stehen noch weitere Parameter zur Verfügung, die von der Erde aus nicht beobachtbar sind. Ein bedeutsamer Parameter ist die Korona der Sonne, die von der Erde unter natürlichen Bedingungen nur bei einer totalen Sonnenfinsternis zu beobachten ist und die die Atmosphäre der Sonne darstellt. Die Korona, ihr Plasma, ist dabei viel heißer als die mit ca. 5.800 Kelvin heiße Sonnenoberfläche und ihre Daten, lassen sich daher nur aus dem Weltall aufnehmen.

Vervolgens toont hij aan dat El Niño vooral samenhangt met fluctuaties in de coronale activiteit van de zon. Ook zijn variaties in de magnetische activiteit van de zon van invloed alsmede het polaire veld van de zon. Volgens Leistenschneider is het verhaal daarmee rond.

Mit dem vorliegenden Nachweis, dass alle El Niño-Ereignisse im Betrachtungszeitraum durch die solare Aktivität unmittelbar ausgelöst werden, ist der wissenschaftliche Beweis erbracht, dass die Erwärmung (und Abkühlung seit Beginn dieses Jahrhunderts) einzig auf die Sonne zurückzuführen ist.

Lees verder hier.

Kortom, in het hele verhaal van Raimund Leistenschneider is geen spoortje CO2 (van welke oorsprong dan ook: natuurlijke of menselijke) te bekennen. Het zal mij benieuwen wat de reacties zullen zijn.

In zijn boek ‘De staat van het klimaat. Een koele blik op een verhit debat’ (verplichte lectuur voor klimatofielen van alle gezindten) is Marcel Crok uitvoerig ingegaan op de onzekerheden rond temperatuurreeksen.

In een recent rapport van de meteorologen Joseph d’Aleo en Anthony Watts, ‘Surface Temperature Records: Policy-Driven Deception’, hebben de auteurs hun eerder onderzoek van deze problematiek verder uitgebreid.

Aan de inleiding ontleen ik het volgende:

This paper is, as intended, a work in progress as a compilation of what’s current and important relative to the data sets used for formulating and implementing unprecedented policy decisions seeking a radical transformation of our society and institutions.

Authors veteran meteorologists Joe D’Aleo and Anthony Watts analyzed temperature records from all around the world for a major SPPI paper, Surface Temperature Records – Policy-Driven Deception? The startling conclusion that we cannot tell whether there was any significant “global warming” at all in the 20th century is based on numerous astonishing examples of manipulation and exaggeration of the true level and rate of “global warming”.

That is to say, leading meteorological institutions in the USA and around the world have so systematically tampered with instrumental temperature data that it cannot be safely said that there has been any significant net “global warming” in the 20th century.

Een belangrijke bron van onzekerheid hangt samen met de halvering van het aantal meetstations zo rond 1990 (zoals aangegeven in bovenstaande grafiek). Deze coïncideerde met een scherpe stijging in het temperatuurgemiddelde. In het midden van de jaren zeventig waren er 6000 meetstations actief. Op dit moment zijn dat er nog zo’n 1500.

D’Aleo en Watts schrijven daarover:

There has been a severe bias towards removing higher-altitude, higher-latitude, and rural stations, leading to a further serious overstatement of warming.
Contamination by urbanization, changes in land use, improper siting, and inadequately-calibrated instrument upgrades further overstates warming.
Numerous peer-reviewed papers in recent years have shown the overstatement of observed longer term warming is 30-50% from heat-island contamination alone.
Cherry-picking of observing sites combined with interpolation to vacant data grids may make heat-island bias greater than 50% of 20th-century warming.
In the oceans, data are missing and uncertainties are substantial. Comprehensive coverage has only been available since 2003, and shows no warming.

Lees verder hier.

Kortom, de studie lijkt te bevestigen dat de opwarming van de aarde inderdaad ‘man-made’ is … maar dan anders dan veelal wordt aangenomen.

Beleggers/investeerders opgelet! Lezing van deze ‘posting’ kan u geld opleveren. Mocht u behoefte voelen uw dank voor deze tips, die verliezen kunnen voorkomen, ook pecuniair tot uitdrukking te brengen, dan zal ik gaarne mijn bankrekeningnummer verstrekken.

De afbrokkeling van de klimaathysterie en de noodzaak om te bezuinigen in het licht van de hoge begrotingstekorten leiden tot een werderopleving van economische rationaliteit. Hierdoor zullen de subsidies voor ‘groene’ energie in de komende jaren waarschijnlijk verder worden gekort. In the ‘Globe and Mail’ schrijft Eric Reguly:

Austerity pulling plug on Europe’s green subsidies

The Spanish and Germans are doing it. So are the French. The British might have to do it. Austerity-whacked Europe is rolling back subsidies for renewable energy as economic sanity makes a tentative comeback. Green energy is becoming unaffordable and may cost as many jobs as it creates. But the real victims are the investors who bought into the dream of endless, clean energy financed by the taxpayer. They forgot that governments often change their minds. …

The austerity programs have piled on additional difficulties in the form of subsidy reductions. No government would announce “temporary” subsidies, for fear of scaring off investment in renewable energy. Still, that’s exactly what the subsidies are turning out to be. Investors everywhere are going to get slaughtered as debt-swamped governments trim or eliminate the freebies. The ailing share prices of renewable energy companies such as Spain’s Iberdrola Renovables gives you an idea of the (waning) investor sentiment.

The renewable energy bubble was inflated by government subsidies. Those same governments are now deflating them. Turns out the subsidies were too good to be true.

Lees verder hier.

Maar geldgebrek bij overheden is niet de enige bron van hoofdpijn bij beleggers/investeerders in ‘duurzame’ energie. De Canadese ‘National Post’ wijst ook op de opmars van goedkoop leisteengas, waar alternatieve energiebronnen niet tegenop kunnen concurreren.

Peter Foster rapporteert:

What happens to renewable energy when alarmist climate science collapses? And even if the ideological rearguard action drags on for years, what about the fact that shale gas is about to make renewables look even more ridiculous in terms of both economics and emissions? …

Governments hope that if a small amount of ludicrously expensive renewable electricity is loaded onto consumers’ bills, they might not notice. The grand policy rationale behind this piece of economic self-mutilation is that alternatives will eventually yield a market bonanza, and any nation that has successfully promoted solar and wind “champions” will mop up all the business, as in the monopoly fantasies of Karl Marx.

This policy is nonsensical at many levels. Even if climate science is not entirely bogus, the costs of renewables are likely to do far more damage than bad weather. …

The bearer this week of the bad news if you’re a climate bureaucrat — but good news if you’re a consumer — was the IEA’s chief economist, Fatih Birol. Dr. Birol noted sadly that shale gas was about to pull the rug from under renewables. The IEA now estimates that shale supplies — which have half the emissions of coal — could last for 250 years.

Lees verder hier.

Maar dit zijn allemaal macro-analyses. Hoe ziet de toekomst eruit voor bedrijven die in alternatieve energie hebben geïnvesteerd? De Manitowoc Company en Orion Energy Systems hebben daar ervaring mee.

MacIver Newsservice meldt daarover:

Despite millions in government grants and subsidies, the Manitowoc company President Barack Obama called a glimpse of the future lost $4.2 million last year and cannot promise shareholders it will be profitable in the foreseeable future.

Even Orion Energy Systems admits there are a lot of risks and uncertainties in the green energy industry.

“Many technologies do not become commercially profitable products, applications or services despite extensive development and commercialization efforts,”the company stated in its most recent 10-K SEC filing on June 14, 2010.

The last five years have been a rollercoaster for Orion. It lost a total of $3.9 million in 2005 and 2006, made $4.3 million in the next three years, and then finally lost $4.2 million in the 2010 fiscal year.

“We may continue to incur further net losses and there can be no assurance that we will be able to increase our revenue, expand our customer base or be profitable,” the report indicates.

Investors have responded to the company’s volatility, and Orion stock has plummeted in the past four years. It closed 2007 at $18.82 a share. By the end of 2010 it was $3.34.

Lees verder hier,

En dát ondanks gigantische subsidies! Het begint nu zo langzamerhand duidelijk te worden dat de klimaat- cum duurzaamheidshype plus de ongegronde vrees voor een aanstaande ’peak oil’ dan wel ‘peak fossil fuel supply’, op grote schaal tot foute investeringen hebben geleid. Wie was daarvoor verantwoordelijk? Velen waren het slachtoffer van wat ik eerder een ‘ernstig geval van collectieve verstandsverbijstering’ heb genoemd. En zoals dat altijd gaat, als velen daarvoor verantwoordelijk zijn, is niemand meer verantwoordelijk en kan ook niemand meer ter verantwoording worden geroepen. Maar één ding blijft onveranderlijk: de rekening van al deze beleidsblunders komt uiteindelijk bij de burger terecht.

De laatste tijd nog iets van Al Gore gehoord?

In zijn ‘State of the Union’ heeft president Obama weinig woorden vuil gemaakt aan klimaat. Om precies te zijn: hij heeft geen enkel woord gewijd aan die verschrikkelijke klimaatcatastrofe die op ons afkomt als we niet onmiddellijk terugkeren naar de levensstandaard van het utopia waarin onze middeleeuwse voorouders leefden.

Groenvoelende goedmensen maken zich daarover ernstig ongerust.

Suzanne Goldenberg rapporteert in ‘The Guardian’:

Climate change: Barack Obama less interested than Bush, analysis reveals

Obama made no mention of climate change in his state of the union speech, appearing to signal a shift by White House

Barack Obama has paid less attention to climate change in his State of the Union addresses than any other president in the past 20 years, an analysis by a British researcher has found.

Obama made no mention of the words climate change, global warming or environment in his hour-long speech on Tuesday night – when presidents typically employ the pomp and ceremony of the annual occasion to put forward their priorities before an American television audience in the tens of millions. The omission was in stark contrast to the presidential candidate who campaigned in 2008 warning of the existential threat posed by climate change. …

The choice of language for the most recent speech appears to signal a strategic shift by the White House. In a conversation with reporters today, Nancy Sutley, the White House council on environmental quality, avoided mention of climate change – though offering assurances Obama remained committed to the cause of clean energy. The White House has also removed reference to climate change from its website.

On average, Obama has mentioned the words environment, climate change and global warming only once in his state of the union speeches. Clinton had an average of six mentions, while the former oil man Bush – who famously used his 2006 speech to lament America’s addiction to oil – mentioned climate change and environment on average twice. ..

There has been increasing concern among environmental organisations that Obama is prepared to give up on greenhouse gas measures so as to try to build better relationships with Republicans in Congress and the business community. Such fears were amplified by Obama’s failure to use his speech to signal his support for the Environmental Protection Agency, which is under assault from Republicans.

The announcement before the speech that Carol Browner, the energy and climate change adviser, is to leave the White House has also heightened fears that Obama has given up on his campaign promise to take action on climate change.

Lees verder hier.

Het dragen van politieke verantwoordelijkheid blijkt een louterende werking op politici te kunnen uitoefenen.

En zo zijn er meer politici die het zinkende schip verlaten. Ook in Canada en bij de VN zijn soortgelijke verschuivingen waar te nemen (zie hier).

Hoe het ook zij, dit zijn weer duidelijke signalen dat de onvermoeibare therapeutische inspanningen van de klimaatsceptici om de samenleving te verlossen van de klimaathysterie, in versneld tempo hun vruchten beginnen af te werpen. Het is te hopen dat zij daarvoor t.z.t. rijkelijk gelauwerd zullen worden, al was het alleen maar ter genoegdoening van de afkeur en hoon waarmee zij tot voor kort werden bejegend.

Het is de hoogste tijd.

Recentelijk heeft Greenpeace weer eens een rapport uitgebracht waarin voor snelle plaatsing van windmolens werd gepleit, mede op grond van werkgelegenheidsoverwegingen. Daarmee zouden structureel 14.000 arbeidsplaatsen kunnen worden gecreëerd.

‘Nu’ bericht daarover het volgende:

Als de provincies Groningen en Friesland inzetten op de bouw van windmolenparken, kan dat zo’n 14.000 permanente arbeidsplaatsen opleveren. Dat is tien keer zo veel als kolencentrales creëren, aldus Greenpeace dinsdag.

Voorwaarde is wel dat de overheid moet zorgen voor snelle en transparante procedures voor vergunningverlening van windparken en voorrang voor duurzame energie op het elektriciteitsnet.

Het adviesbureau Ecofys deed in opdracht van de milieuorganisatie onderzoek naar de werkgelegenheidseffecten van windmolenparken en energiecentrales.

Het deed mij denken aan het beroemde parabel van de gebroken ruit van de Franse econoom Frédéric Bastiat, die het probleem van de onbedoelde neveneffecten illustreert.

Ook deed het mij denken aan het rapport van de Spaanse econoom Gabriel Calzada, die heeft berekend dat voor elke ‘groene’ baan elders in de economie 2,2 andere banen hadden kunnen worden gecreëerd.

Het Greenpeace/Ecofys-rapport is dus broddelwerk. Tot voor kort werden dit soort rapporten klakkeloos door de media overgenomen. Maar de tijdgeest lijkt te zijn veranderd. Nu heeft men een reactie van de elektriciteitsproducenten gevraagd. En in tegenstelling tot vroeger kwam die snel en ongezouten:

Essent verwijst het rapport in een reactie naar de prullenbak. ”Het is onvolledig en misleidend”, zegt een woordvoerder van het energiebedrijf, dat een herberekening maakte van de cijfers waaruit ook Greenpeace haar conclusies trekt.

Volgens Essent leveren beide vormen van energieopwekking minstens evenveel arbeidsplaatsen op.

”Bovendien kan de werkgelegenheid in de windsector alleen maar door miljarden euro’s aan overheidssubsidies, aldus de zegsman. ”Het is appels met peren vergelijken, een goedkope marketingtruc.”

Lees verder hier.

Maar zoals mijn trouwe lezers inmiddels wel weten, zijn dat niet de enige bezwaren tegen windmolens. Voor een breder overzicht zie hier en hier.

De mist trekt op. We gaan de goede kant op in dit land … met uitzondering natuurlijk van Urk, dat terecht briest.

Reeds eerder heb ik uitvoerig aandacht geschonken aan twee officiële Britse onderzoeken, onder leiding van respectievelijk Sir Muir Russel en Lord Oxborgh, naar het Climategate-schandaal.

In klimaatsceptische kringen werden deze onderzoeken als witwassen beschouwd. De Britse ‘Global Warming Policy Foundation’ (GWPF) kwam met een lijvig contra-rapport, waarin een gedetailleerd en uitgebreid gedocumenteerd overzicht werd gegeven van het wetenschappelijk onethisch handelen – om het maar zacht uit te drukken – van de hoofdrolspelers in het schandaal.

Onlangs heeft het ‘Science and Technology Committee’ van het Britse parlement zich opnieuw over de uitkomsten van beide onderzoeken gebogen. Daaruit bleek dat ook de commissie van mening was dat de genoemde rapporten belangrijke tekortkomingen vertoonden.

In de ‘Express’ rapporteerde John Ingham daar het volgende over:

TWO inquiries into claims that scientists manipulated data about global warming were yesterday condemned by MPs as ineffective and too secretive.

The row, which became known as Climategate, erupted in 2009 over allegations that researchers had deliberately strengthened evidence suggesting human activity was to blame for rising temperatures.

MPs on the Science and Technology Committee have now concluded that both probes into the scandal had failed to “fully investigate” claims that scientists had deleted embarrassing emails.

The investigations were set up after around 4,000 leaked emails and documents appeared to show that scientists at East Anglia University’s Climate Research Unit had manipulated data to strengthen the case for man-made global warming.

UEA’s Independent Climate Change Emails Review was led by Sir Muir Russell, while the Scientific Appraisal Panel was led by Lord Oxburgh.

But the MPs said they had “reservations” about both inquiries.

They criticised the brevity of the appraisal panel report, at “a mere five pages”, and said both investigations should have been more open to the public.

The committee also said the emails review “did not fully investigate the serious allegation” relating to the deletion of emails and instead relied on a verbal reassurance that the messages still exist.

Though the committee was split over the credibility of the inquiries, an amendment put forward by Labour MP Graham Stringer which said that they had not been independent was voted down by members.

He said Lord Oxburgh appeared to have a “conflict of interest” because of his links to green businesses while the Emails Review panel included a former Climate Research Unit scientist.

He maintained: “We are now left without a clear understanding of whether or not the CRU science is compromised.”

Lees verder hier.

De GWPF heeft de meest saillante passages in het rapport op een rijtje gezet:

The report by the Science and Technology Committee shows that the inquiries into the conduct and integrity of scientists at the Climatic Research Unit were deficient and biased.

In particular, the report finds that:

• UEA Vice-Chancellor Professor Acton misled the House of Commons Committee over the nature of the Science Appraisal Panel (paragraph 23).
• As Graham Stringer MP, a member of the Committee, has pointed out: “The Oxburgh panel did not do as our predecessor committee had been promised, investigate the science, but only looked at the integrity of the researchers … This leaves a question mark against whether CRU science is reliable.”
• Lord Oxburgh’s Science Appraisal Panel may have not been wholly independent (paragraph 32).
• The review by Lord Oxburgh lacked rigour and diligence (paragraphs 33; 61).
• The Inquiries failed to investigate the serious allegation relating to the deletion of e-mails in response to an FOI request (89).
• None of the inquiries have determined if CRU staff actually contacted the journals they discussed threatening. The alleged threatening of the highly respected journal Geophysical Research Letters, arguably the most important incident in this area, has yet to be examined at all. The committee’s finding in this area is shameful.

Zoals reeds opgemerkt, gaf een van de commissieleden, de Labour MP Graham Stringer, die een wetenschappelijke achtergrond heeft, ook de voorkeur aan wat krachtiger taal. Daartoe diende hij het navolgende amendement in, dat echter door twee conservatieve leden van de commissie werd gevetood:

There are proposals to increase worldwide taxation by up to a trillion dollars on the basis of climate science predictions. This is an area where strong and opposing views are held. The release of the e-mails from CRU at the University of East Anglia and the accusations that followed demanded independent and objective scrutiny by independent panels. This has not happened.

The composition of the two panels has been criticised for having members who were over identified with the views of CRU. Lord Oxburgh as President of the Carbon Capture and Storage Association and Chairman of Falck Renewable appeared to have a conflict of interest. Lord Oxburgh himself was aware that this might lead to criticism. Similarly Professor Boulton as an ex colleague of CRU seemed wholly inappropriate to be a member of the Russell panel.

No reputable scientist who was critical of CRU’s work was on the panel, and prominent and distinguished critics were not interviewed. The Oxburgh panel did not do as our predecessor committee had been promised, investigate the science, but only looked at the integrity of the researchers. With the exception of Professor Kelly’s notes other notes taken by members of the panel have not been published. This leaves a question mark against whether CRU science is reliable. The Oxburgh panel also did not look at CRU’s controversial work on the IPPC which is what has attracted most [serious] allegations. Russell did not investigate the deletion of e-mails. We are now left after three investigations without a clear understanding of whether or not the CRU science is compromised.”

Maar, zoals reeds werd opgemerkt, dit aanvullingsvoorstel werd verworpen.

Tja, zo gaan die dingen als het om klimaat gaat.

Patrick Moore is medeoprichter van Greenpeace. Een aantal jaren geleden heeft hij zich van de organisatie gedistantieerd, omdat hij van mening was dat radicale maatschappijhervormers daarin een te grote invloed hadden gekregen.

Hij heeft een boek geschreven, ‘Confessions of a Greenpeace Dropout: The Making of a Sensible Environmentalist’, waarin hij uitlegt wat volgens hem een verstandig milieubeleid is.

Hij heeft zich ook vele malen kritisch uitgelaten over het klimaatbeleid. Het laatste interview met hem is hier te vinden.

Ik pik er enkele krenten uit.

We do not have any scientific proof that we are the cause of the global warming that has occurred in the last 200 years…The alarmism is driving us through scare tactics to adopt energy policies that are going to create a huge amount of energy poverty among the poor people. It’s not good for people and its not good for the environment … In a warmer world we can produce more food.

Op de vraag naar de motieven van de klimaatalarmisten antwoordde hij:

A powerful convergence of interests. Scientists seeking grant money, media seeking headlines, universities seeking huge grants from major institutions, foundations, environmental groups, politicians wanting to make it look like they are saving future generations. And all of these people have converged on this issue.

Maar de kritiek groeit.

There are many thousands of scientists’ who reject man-made global warming fears … It’s all based on computer models and predictions. We do not actually have a crystal ball, it is a mythical object.

Zie zo, nu horen we het ook eens van een ander.

Achter gesloten deuren vraagt men zich in Brussel af wat er met Kyoto, dat formeel in 2012 afloopt, moet gebeuren nu duidelijk is dat de belangrijkste CO2-emittenten ter wereld niet van plan zijn zich daarbij aan te sluiten.

Eurocommissaris Conny Hedegaard, die zich door de jaren heen als een van de meest fervente voorstanders van Kyoto heeft geprofileerd, waarschuwde voor de gevolgen van het loslaten van Kyoto.

EurActiv rapporteert daarover:

Hedegaard passionately warned her colleagues that it was easier to see the weaknesses of the Kyoto Protocol than the contours of any replacement deal.

“One should not think that if we just got rid of [Kyoto], we could easily build something new,” she said. “It took ten years to build all the details in the international set up that we have now.”

“That’s why we say: ‘Take care! Yes, it’s very difficult to get an international legally binding deal. Yes, there are many charges to the Kyoto Protocol, but take care not to throw out what we have got already, unless you are sure that you can get something to replace it’.”

Maar een van haar ambtenaren bleek toch wat minder gepassioneerd (en verstandiger) te reageren. Dat is opvallend, want vloeken in de kerk. Er zijn ambtenaren om minder ontslagen.

Jos Delbeke, director-general of the European Commission’s climate department, gave a flavour of the debate now taking place behind closed doors when he said the EU needed a “reflection period” before deciding whether to back Kyoto in the future.

Answering a question from EurActiv, he clarified that the EU still fully supported the Kyoto agreement but noted that other countries had strongly opposed it at the Cancún summit last December.

“We have to digest this,” he told a Worldwatch Institute debate.

“What is the added value of the EU finding itself alone in a second commitment period of the Kyoto Protocol when we know that Japan, China, the US and Russia are not going to join and it’s only for developed countries?,” Delbeke said.

Lees verder hier.

Inderdaad, een interessante vraag! Maar waarom heeft men zich dat niet eerder afgevraagd? Weet men in Brussel wel dat zowel de protagonisten als antagonisten van de menselijke broeikashypothese het met elkaar eens zijn dat het huidige Europese mini-Kyoto geen enkel meetbaar effect zal hebben op het klimaat?

Dit feit begint sinds kort zo langzamerhand wèl tot de Nederlandse politiek door te dringen, zoals blijkt uit uitlatingen van René Leegte, Tweede Kamerlid voor de VVD.

Lees hier.

Hiermee heeft hij geschiedenis geschreven.

Noam Chomsky

Noam Chomsky heeft grote faam verworven als taalkundige, filosoof, mediacriticus, politiek activist en anarchistisch denker. Zoals wel meer gebeurt, is zijn belangstelling, na zijn linguïstische studies, in een latere periode van zijn leven verbreed en heeft hij zich als intellectueel (hetgeen in het Duits ook wel als ‘Freischwebende Intelligenz’ wordt aangeduid) zich over allerlei maatschappelijke problemen uitgelaten. Dat heeft m.i. vele waardevolle inzichten opgeleverd, maar ook minder waardevolle. Een van zijn vaste thema’s was de opbouw van consensus in een samenleving, die hij zag als uitvloeisel van een ‘propagandamodel’: een verzameling filters waar informatie doorheen gaat, voordat het burgers pas na deze censuur bereikt. Deze worden zowel in stand gehouden door de informatieverschaffers (met name de overheid en het grote bedrijfsleven) richting de media, als door massamedia zelf, om bronnen niet van zich te vervreemden. Tot zover zullen vele klimaatsceptici, die van mening zijn dat dit soort toestanden een belangrijke rol hebben gespeeld in de hoge vlucht die de klimaathysterie heeft kunnen nemen, zich in zijn analyse kunnen vinden.

Onlangs heeft hij zich ook over de opwarming van de aarde uitgelaten. Verrassend daarbij was echter dat hij in plaats van de voorstanders van de menselijke broeikashypothese, de tegenstanders, die tot voor kort een marginale rol in het ‘propagandamodel’ speelden, op de korrel nam.

Zie het interview met Noam Chomsky:

Hierin bleek de vermeende onafhankelijke denker Noam Chomsky alle clichés van de klimaatalarmisten te hebben overgenomen. En hij deed daar zelfs nog een enorme schep bovenop.

Hauntingthelibrary rapporteert:

In an interview broadcast on The Nation’s website Professor Chomsky has stated that democratic elections and the election of sceptical representative posed “a danger to the survival of the species”.

The latest democratic elections were a disaster, according to Chomsky, because the stupid, irresponsible masses had elected Republicans who were sceptical of global warming. For this, the media had to share some of the blame, as they sometimes allowed dissenting voices to be heard, which the professor obviously thinks is a terrible crime. It only confuses people when they hear two sides to a story.

He pointed, in particular, to an article by the New York Times which covered the fact that most meteorologists didn’t believe in the theory of man-made global warming. This is meaningless, according to Chomsky, because meteorologists were just “pretty faces that present the weather forecast” and didn’t know anything about climate (it wasn’t clear if he included meteorologists such as Michael Mann and Kevin Trenberth in that sweeping condemnation).

But he was sure that letting the people choose their own representatives had been a catastrophe in this instance, saying:

“You can almost interpret it as a kind of death knell for the species”

Quoting Bloomberg, Chomsky said the new Republicans “were almost all global warming deniers” who,

“Claim that there’s nothing to it [AGW], or claim that they think that. What they actually think is another story.”

He claimed that if this were taking place in some other, smaller and poorer nation, it wouldn’t be such a concern, but in the world’s richest country, such an election presented “a danger to the survival of the species … we’re essentially saying, ‘Let’s kiss each other goodbye’”.

Ik neem aan dat Noam Chomsky toch een meer dan gemiddelde intelligentie en levenservaring (noem het wijsheid) bezit. Dat zo iemand zich door de klimaatpropaganda zó op een dwaalspoor laat brengen, toont eens te meer aan hoe waardevol zijn inzichten ten aanzien van het ‘propagandamodel’ zijn.

Jairam Ramesh

Het VN-klimaatpanel (IPCC) heeft zich altijd ingespannen om andere hypothesen dan de menselijke broeikashypothese ter verklaring van de opwarming van de aarde, buiten de deur te houden. Dat getuigt niet van een wetenschappelijke instelling. Immers, die gebiedt dat men te allen tijde een open oog dient te houden voor alternatieve verklaringen.

In India is het wetenschappelijk klimaat op dit terrein vrijer dan elders. Daar is onlangs in opdracht van het ministerie van milieu een rapport verschenen, dat een groot deel van de recente opwarming toeschrijft aan de invloed van kosmische straling.

Priscilla Jebaraj meldt daarover in ‘The Hindu’:

A key belief of climate science theology — that a reduction in carbon emissions will take care of the bulk of global warming — has been questioned in a scientific paper released by the Environment Ministry on Monday.

Physicist and the former ISRO chairman, U.R. Rao, has calculated that cosmic rays — which, unlike carbon emissions, cannot be controlled by human activity — have a much larger impact on climate change than the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) claims.

In fact, the contribution of decreasing cosmic ray activity to climate change is almost 40 per cent, argues Dr. Rao in a paper which has been accepted for publication in Current Science, the preeminent Indian science journal. The IPCC model, on the other hand, says that the contribution of carbon emissions is over 90 per cent. [Noot HL: Dit laatste is onjuist.]

Hiermee sluit Rao zich aan bij de Svensmark-hypothese, genoemd naar de Deense astrofysicus Henrik Svensmark, die jarenlang tevergeefs heeft opgebokst tegen de menselijke broeikashypothese van het VN-klimaatpanel (IPCC) en daardoor een tijdje ‘geëxcommuniceerd’ is geweest – zijn artikelen werden namelijk door belangrijke wetenschappelijke bladen geweigerd voor publicatie.

Opmerkelijk is ook dat RAO’s schatting van het temperatuureffect van kosmische straling van eenzelfde orde van grootte is als die van De Jager en Duhau in hun laatste artikel: ‘The Variable Solar Dynamo and the Forecast of Solar Activity; Influence on Terrestial Surface Temperature.‘ Daarbij werd overigens niet naar kosmische straling gekeken, maar naar de fluctuatie van zonne-activiteit.

Jebaraj:

Releasing Dr. Rao’s findings as a discussion paper on Thursday, Environment Minister Jairam Ramesh noted that “the impact of cosmic ray intensity on climate change has thus far been largely ignored by the mainstream scientific consensus.” He added that the “unidimensional focus” on carbon emissions by most Western countries put additional pressure on countries like India in international climate negotiations.

The continuing increase in solar activity has caused a 9 per cent decrease in cosmic ray intensity over the last 150 years, which results in less cloud cover, which in turn results in less albedo radiation being reflected back to the space, causing an increase in the Earth’s surface temperature.

While the impact of cosmic rays on climate change has been studied before, Dr. Rao’s paper quantifies their contribution to global warming and concludes that “the future prediction of global warming presented by IPCC’s fourth report requires a relook to take into the effect due to long term changes in the galactic cosmic ray intensity.”

Wat zijn nu de beleidsimplicaties hiervan en wat zal het effect zijn op de toekomstige activiteiten van het IPCC?

Jabaraj:

If human activity cannot influence such a significant cause of climate change as cosmic rays, it could change the kind of pressure put on countries to reduce carbon dioxide emissions.

Mr. Ramesh emphasised that Dr. Rao’s findings would not reduce domestic action on climate change issues, but he admitted that it could influence the atmosphere of international negotiations.

“International climate negotiations are about climate politics. But increasingly, science is becoming the handmaiden of politics,” he said.

In November 2009, Mr. Ramesh had released a report by glaciologist V.K. Raina claiming that Himalayan glaciers are not all retreating at an alarming pace. It had been disputed by many Western scientists, while IPCC chairman R.K. Pachauri dismissed it as “voodoo science.” However, Dr. Raina was later vindicated by the IPCC’s own retraction of its claim that the Himalayan glaciers would melt by 2035.

“Since then, Western Ministers have reduced talk about the glaciers to me, they have stopped using it as frequently as a pressure point for India to come on board,” said Mr. Ramesh.

When Mr. Ramesh sent Dr. Rao’s paper to Dr. Pachauri, he replied that the next IPCC report was paying special attention to the impact of cloud cover on global warming. The Minister expressed hope that Dr. Rao’s findings would be seriously studied by climate researchers.

“There is a groupthink in climate science today. Anyone who raises alternative climate theories is immediately branded as a climate atheist in an atmosphere of climate evangelists,” he said. “Climate science is incredibly more complex than [developed countries] negotiators make it out to be… Climate science should not be driven by the West. We should not always be dependent on outside reports.”

Lees verder hier.

Voor klimaatsceptici, die in het algemeen van mening zijn dat het effect van CO2 (van welke oorsprong dan ook: natuurlijke of menselijke) onbeduidend is, gaat dit overigens niet ver genoeg. Maar deze nieuwe inzichten gaan wel een eind in hun richting en vormen een frontale aanval op de wetenschappelijke ‘consensus’, die er volgens het IPCC onder klimatologen zou bestaan. (Maar dat was natuurlijk altijd al een propagandapraatje – foei!)

Gaia

Milieu met als ‘Mother of all environmental scares’ de door de mens veroorzaakte opwarming van de aarde (AGW: Anthropogenic Global Warming) hebben de status van quasi-religie gekregen. Als men niet gelooft in de dogma’s van de AGW-kerk krijgt men het etiket ontkenner of ‘denier’ opgeplakt. Daar valt nog mee te leven. Maar voor wetenschappers die kritisch zijn ten aanzien van de menselijke broeikashypothese, zijn de gevolgen ernstiger. Hun publicatiemogelijkheden worden beperkt, de financiering van hun onderzoek wordt afgeknepen of stop gezet en in het uiterste geval verliezen zij hun baan. Zij worden geëxcommuniceerd, met alle gevolgen vandien voor hun persoonlijk leven.

Degenen die de reacties op mijn ‘postings’ volgen, zullen inmiddels wellicht kunnen aanvoelen wat ik bedoel. Sommige respondenten reageren zó fel dat men de indruk krijgt dat het om een geloofsstrijd gaat in plaats van een wetenschappelijk dispuut, waarin men – de opponent in zijn/haar waarde latend – streeft naar een zakelijke uitwisseling van argumenten. Wat dát betreft neemt klimaat een unieke plaats in in het brede spectrum van thema’s in het maatschappelijk debat.

Kirk Myers schrijft daarover:

In the face of overwhelming scientific evidence that the earth is now cooling – not warming – why do so many cling to their Greenhouse God while denouncing CO2 as the planetary Satan? Why do they continue to recite chapter and verse from necromancer Al Gore’s Bible of Inconvenient Truth?

Have the good disciples not read or seen the mountain of real-world evidence that belies the pronouncements of the High Priests of Mother Earth? Are they so in thrall to their environmental gospel that they have abandoned reason?

As Caroline May of BigGovernment.com notes, Warmist worship is rooted not in facts, but in “blind adherence to an unproven principle”:

“This unquestioned adherence to the theory of Global Warming bears all the markings of what traditionally would be recognized as a religion. Complete with sin (the emitting of carbon dioxide), scriptures (Intergovernmental Panel on Climate Change assessment reports), commandments (drive a Prius, use Compact Florescent Light bulbs, do not eat meat etc.), indulgences (carbon offsets), proselytism, prophets (Al Gore), priests (scientists), prophecy and apocalypse (floods, hurricanes, dead polar bears), infidels (Warming skeptics), and salvation (the halting of carbon emitting industrial progress) …”

Those who argue that the sun is largely responsible for climate change are branded as heretics, just as Galileo was condemned by church authorities for claiming the earth revolves around the sun. The sun’s impact on earth’s climate is huge compared to that of human beings – a fact well understood by most climate scientists and solar physicists. But green theologians and their flock of well-meaning, but misguided, believers ignore or downplay the sun’s dominant role. Instead, they blame humans in the most apocalyptic language.

Lees verder hier.

De achtergronden van deze quasi-religie zijn ook mooi verwoord door Michael Crichton, de inmiddels overleden auteur, die vooral bekend is van ‘Jurassic Park’. Hij heeft daarover een voordracht gehouden in San Francisco, die m.i. tot de ‘klassieken’ behoort. Titel: ‘Environmentalism as a Religion.’

Michael Crichton:

I have been asked to talk about what I consider the most important challenge facing mankind, and I have a fundamental answer. The greatest challenge facing mankind is the challenge of distinguishing reality from fantasy, truth from propaganda. Perceiving the truth has always been a challenge to mankind, but in the information age (or as I think of it, the disinformation age) it takes on a special urgency and importance. …

As an example of this challenge, I want to talk today about environmentalism. …

I studied anthropology in college, and one of the things I learned was that certain human social structures always reappear. They can’t be eliminated from society. One of those structures is religion. Today it is said we live in a secular society in which many people—the best people, the most enlightened people—do not believe in any religion. But I think that you cannot eliminate religion from the psyche of mankind. If you suppress it in one form, it merely re-emerges in another form. You cannot believe in God, but you still have to believe in something that gives meaning to your life, and shapes your sense of the world. Such a belief is religious.

Today, one of the most powerful religions in the Western World is environmentalism. Environmentalism seems to be the religion of choice for urban atheists. Why do I say it’s a religion? Well, just look at the beliefs. If you look carefully, you see that environmentalism is in fact a perfect 21st century remapping of traditional Judeo-Christian beliefs and myths.

There’s an initial Eden, a paradise, a state of grace and unity with nature, there’s a fall from grace into a state of pollution as a result of eating from the tree of knowledge, and as a result of our actions there is a judgment day coming for us all. We are all energy sinners, doomed to die, unless we seek salvation, which is now called sustainability. Sustainability is salvation in the church of the environment. Just as organic food is its communion, that pesticide-free wafer that the right people with the right beliefs, imbibe.

Lees verder hier (vanaf blz. 14)

Amen!