Vrijdag 3 februari 2007 is in Parijs, begeleid door heel veel mediafanfare, het 4e Summary for Policy Makers van het Intergovernmental Panel on Climate Change gepresenteerd: de samenvatting van de stand van de klimaatwetenschap van nu. Alle media hebben er zeer uitgebreid aandacht aan besteed, alhoewel kort voor het uitkomen van het nieuwe rapport duidelijk werd dat volgens de meest recente inzichten de stijging van de zeespiegel deze eeuw zich naar alle waarschijnlijkheid zal beperken tot 38 centimeter en dat moet sommigen toch enigszins aan het denken hebben gezet: 38 centimeter? - waar haalt die Gore dan al die meters vandaan?

Er zit wel een bijsmaak aan het nieuwe rapport want hoewel deze samenvatting publiek toegankelijk is schijnt de wetenschappelijke onderbouwing pas over enige tijd beschikbaar te komen en, nog vreemder: wordt deze wetenschappelijke onderbouwing eventueel nog aangepast op basis van de kritische opmerkingen uit het politieke circuit. Dat lijkt de omgekeerde wereld maar dat is blijkbaar de wereld waarin U leeft: de feiten worden aangepast aan de meningen.

Als ‘klimaatskeptici’ zich in de afgelopen jaren boos maakten over de klimaathysterie dan werd in dat verband altijd het Intergovernmental Panel on Climate Change genoemd, de auteur van een hele serie rapporten over de stand van het klimaat op de planeet. Een belangrijk deel van het ongenoegen concentreerde zich daarbij op de Samenvatting voor Beleidsmakers; op- en doorgekookte wetenschap waar politici er mee uit de voeten zouden moeten kunnen. Dit SPM ondervond veel kritiek omdat er niet of nauwelijks wetenschappers aan de totstandkoming ervan hadden meegewerkt, maar vooral politiek actieve ambtenaren die hier de kans hadden het beleid een bepaalde kant op te sturen.

Veel onenigheid over de stand van het klimaat betreft dat ook niet zozeer de wetenschap - iets is waar of niet - maar wel de politieke interpretatie ervan -is er aanleiding om in actie te komen? En ook: is wel alle relevante wetenschap aan bod gekomen of is er geselecteerd?

Er was dus niet zozeer reden om het wetenschappelijke werk opnieuw te doen als wel om duidelijk te maken dat je op basis van diezelfde wetenschap toch tot volstrekt andere conclusies kan komen. De huidige - officiële - Summary for Policymakers laat een groot aantal vragen onbeantwoord en suggereert zekerheid waar die eigenlijk niet bestaat, bedrijft liiteratuurselectie en creëert zo een sfeer dat het de hoogste tijd is om in actie te komen terwijl dat wellicht helemaal niet zo verstandig is.

Onder coordinatie van dr Ross McKitrick van Guelph University in Canada en het Fraser Instituut heeft een groep auteurs nu een alternatieve Summary for Policy Makers geschreven - de links naar de documenten staan hiernaast. Het is een doorwrocht werk geworden, een enorme stapel argumenten die uiteindelijk leidt tot enkele simpele conclusies:

Er is geen aansprekend bewijsmateriaal dat er gevaarlijke of ongekende veranderingen gaande zijn.

De hypothese dat emissies van broeikasgassen een significante opwarming van het Aardse klimaat zouden hebben of zouden kunnen veroorzaken sinds het begin van het industriële tijdperk is geloofwaardig, en verdient voortdurende aandacht. Echter, de hypothese kan niet worden bewezen met formeel theoretische argumenten, en de beschikbare gegevens laten ruimte voor het geloofwaardig betwisten van die hypothese.

We presenteren hier zowel de oorspronkelijke Engelse als een Nederlandse versie - om het U wat makkelijker te maken.

Alle auteurs hebben hun sporen verdiend in de climatologie en aanpalende wetenschappen en bovendien is de hele tekst nog eens kritisch beschouwd door meer dan 50 andere wetenschappers. Dus: wetenschappelijk, onafhankelijk en ‘peer reviewed’! Wat wil een mens nog meer?

Dat-ie serieus genomen wordt misschien? Tja: heel veel klimaatalarmisten, actiegroepen, journalisten, politici ijken het bestrijden van skeptici, het stoppen van het publieke debat interessanter te vinden dan de vraag of de mens wel schuldig is aan een klimaatverandering. Ze roepen op om niet meer naar skeptici te luisteren (blijkbaar zijn de wetenschappelijke feiten nioet overtuigend genoeg). Ze roepen dat de meerderheid er anders over denkt (alsof dat er iets toe doet). Ze roepen dat de media een campagne voor de skeptici voeren (het omgekeerde is makkelijk te bewijzen, maar als men dat zo voelt is het natuurlijk mooi).

Kortom: we worden steeds serieuzer genomen!