Het Planbureau voor de Leefomgeving (PBL) opent een Meldpunt waar mensen terecht kunnen als ze een fout in de IPCC rapporten hebben gevonden, zoals de uitglijers over het smelten van de gletsjers in de Himalaya en het lokaliseren van een te groot gedeelte van Nederland onder de zeespiegel. In dezelfde tijd dat het PBL deze opdracht aannam van - toen nog - Minister Cramer van Milieu liet die weten dat ze niet nog meer fouten zou accepteren.
Het Planbureau lijkt haar tegemoet te willen komen door de kans op het vinden van nog meer fouten zo klein mogelijk te houden.

Een manier om dat doel te bereiken is door alleen meldingen over fouten te accepteren als die gevonden zijn in de hoofdstukken 9 tot en met 16 in het rapport (2007) van Werkgroep 2 van het IPCC, de werkgroep die zich bezig houdt met de gevolgen van de veronderstelde klimaatverandering. Het is in de rapportage van deze werkgroep dat de bovengenoemde fouten zijn gevonden, en daarom wil men alleen in dit deelrapport verder kijken. Men heeft bovendien haast, er is gekozen voor een ‘kortlopend’ onderzoek.

Dat is begrijpelijk – men wil graag van deze heikele materie af en ongestoord verder gaan met de decarbonisatie – naar vooral vanwege de enorme risico’s die er voor de alarmisten kleven aan een kritische analyse van het werk van Werkgroep 1 (waar wordt onderzocht dat de mens het klimaat op aarde gevaarlijk beïnvloedt).

Dat zou alle sluizen open zetten. Dan zou ineens de jarenlange zeer gedetailleerde en meest onweerlegde kritiek van auditors Steven McIntyre, Anthony Watts, Arthur Rörsch, Roger Pielke sr., en vele anderen serieus genomen moeten worden. De opwarmers zijn daar doodsbang voor, lees er de Climategate-emails maar op na om te weten dat dit geen grootspraak is. Men was tot ieder wangedrag bereid om te verhinderen dat er openheid kwam over de wetenschappelijke basis van Werkgroep 1 van het IPCC.

Een andere indicatie van het feit dat het men hier niet echt op zoek is naar de waarheid, betreft de instelling van het Meldpunt zelf. Een meldpunt is ongetwijfeld nuttig voor iemand die als kind is betast door een geile monnik, maar in dit geval? Verwachten ze echt dat de puzzelaars die de IPCC-rapporten hebben doorgevlooid en nagerekend behoefte hebben aan een meldpunt? Iedereen die ook maar enigszins in dit debat is ingevoerd en die denkt een fout te hebben gevonden, weet dat er maar één plek is waar hij die informatie publiek kan maken: op het internet. En dus zijn er talloze sites en blogs waar een enorme hoeveelheid kritische informatie over de opwarmingsideologie en zijn uitwassen te vinden is. Miljoenen mensen bezoeken die sites, alleen de klimaatdeskundigen van het PBL blijkbaar niet?

De skeptici hebben jarenlang onbetaald en op eigen initiatief de dikke rapporten van het IPCC bestudeerd (die hebben ze helemaal zelf gevonden!) en daar keurig over gerapporteerd in hun blogs, maar de betaalde krachten van het PBL kunnen die informatie blijkbaar niet vinden en en vragen of we ook aan huis bezorgen?.

En wat moeten wij nu doen? Een lijstje met links maken: ga eens langs bij Climategate.nl, ga eens langs bij Climateaudit.org, ga eens langs bij Wattsupwiththat.com ga eens langs bij de Klimatosoof enzovoort enzovoort om dan vervolgens te merken dat je informatie wordt genegeerd omdat-ie betrekking heeft op de verkeerde hoofdstukken van de verkeerde werkgroep? Het lijkt me dat ze zelf maar op onderzoek gaan.
Ja, maar Klimatosoof, misschien doen ze dat toch wel?

Dat blijkt niet uit de site over het onderzoek, het Meldpunt lijkt de hoofdactiviteit. Als het anders was hadden ze kunnen schrijven: ‘Het is natuurlijk niet de bedoeling dat U het halve internet naar ons gaat kopiëren. We gaan zelf ook op onderzoek, maar als er specifieke punten zijn die U extra wenst te benadrukken, dan is er het Meldpunt!... bladiebla.’
Niet dus.

Reageren bij het Meldpunt dient per email te geschieden, want men wil weten wie je bent. Gegeven het terreurregiem dat aan universiteiten en officiële instituten heerst als het gaat om politiek incorrecte standpunten zou in deze een klokkenluidersregeling die het mogelijk maakt om anoniem bijdragen te leveren waarschijnlijk effectiever zijn.

In het buitenland vinden vergelijkbare ontwikkelingen plaats. In de Verenigde Staten is aan de Universiteit van Virginia een onderzoek gestart of prof. Michael Mann (vanuit universiteitsoogpunt een moneymaker) iets valt te verwijten. Dit onderzoek is wel een gevolg van het lekken van de van Climategate-emails, waarin Mann immers prominent figureerde. Ook dit was een kortlopend onderzoek, dat inmiddels heeft geconcludeerd dat professor Mann eigenlijk niets fout heeft gedaan: 'nou ja, naar één dingetje moeten we nog wat beter kijken, maar de professor heeft ons gewoon eerlijk gezegd dat hij onschuldig is'.

Het rapport veroorzaakte meteen commotie ondermeer vanwege het feit dat wel met Michael Mann, maar niet met Steve McIntyre - Mann's belangrijkste opponent - was gesproken, en ook over het feit dat er in weerwil van de voorschriften van de universiteit geen transcript van het gesprek met Mann beschikbaar was. Een witwas operatie dus.

In het Vereniging Koninkrijk vindt onder leiding van ene Muir Russell ook een onderzoek plaats, wederom in het kader van de Climategate-emails, en vooral naar het gedrag van professor Phil Jones. Hiervoor is een commissie samengesteld uit mensen die - zo zei men - niets met de in opspraak geraakte klimaatwetenschappers van de Universiteit van East Anglia te maken hadden. Ze zouden zich ook niet eerder over de Climategate-emails hebben uitgelaten.

Niet dus. Al ras bleek dat één van de commissieleden, de hoofdredacteur van Nature, daarvoor al in een interview had laten weten dat wat hem betreft de Climategate-affaire een storm in een glas water was. Hij begon dus niet blanco aan dit onderzoek en moest opstappen. Van een ander lid (Geoffrey Boulton) werd duidelijk dat-ie juist zeer dicht bij de in opspraak geraakte klimaatonderzoekers stond en eigenlijk als een soort ‘mol’ kan worden gezien. Maar hij weet veel meer over het klimaat dan de voorzitter en er wordt dan ook wel gespeculeerd dat hij de werkelijke leider is. Hij is (nog?) niet afgetreden, maar deze Britse studie opereert in een sfeer van wantrouwen en controverse, zeker nu bekend is dat de verhoren achter gesloten deuren plaats zullen vinden.

Dat brengt ons weer terug bij de Nederlandse onderzoeksopzet. Al kort na de aankondiging had de Klimatosoof geprotesteerd: het Planbureau voor de Leefomgeving moet een dergelijk onderzoek niet doen, zo schreven we want een belangrijk deel van die organisatie is mede-auteur bij het IPCC. Dat komt dus neer op het keuren van eigen vlees (Zie hier). Het PBL ontkent dat door te zeggen dat men weliswaar een grote bijdrage heeft geleverd aan het IPCC, maar dat het daarbij ging om Werkgroep 3, en niet de Werkgroep 2 die hier in de belangstelling staat.

Het is een zwak verhaal en bovendien irrelevant. Dit debat verloopt niet volgens de indeling van de IPCC werkgroepen, maar volgens de indeling: ontkenners-alarmisten. De ontkenners (niemand weet wat deze mensen nu eigenlijk ontkennen, het is uitsluitend als scheldwoord bedoeld) hebben voortdurend het debat gezocht en de alarmisten wijzen dat voortdurend af, enkele uitzonderingen daargelaten. Ook dit is weer een opzetje waar skeptici buiten de deur worden gehouden. De PBL-onderzoekers mogen dan voor een andere Werkgroep hebben gewerkt, ook die hoorde bij datzelfde IPCC, de organisatie die het publieke vertrouwen nu heeft verspeeld. Vergelijk dit geval met een farma-gigant die een verkeerde pil op de markt heeft gebracht en het vertrouwen tracht te herstellen door te zeggen dat een andere afdeling binnen hetzelfde bedrijf er nog eens naar zal kijken. Daar zou niemand intrappen, en terecht.

Klimaatskeptici willen graag gehoord worden, maar het PBL-onderzoek inspireert geen enkel vertrouwen. Onze informatie is evenwel vrijelijk beschikbaar op het internet dus van tegenwerking kan men ons niet betichten. Maar voor actieve medewerking is toch echt een andere onderzoeksopzet nodig.

PS: Vanavond (9 maart 2010) was in het journaal een item over het kindermisbruik in de Nederlandse Katholieke kerk. Er werd gemeld dat het Bisdom iemand van buiten (Deetman) had aangezocht om een onderzoek te leiden. De verslaggever maakte duidelijk dat de wereld namelijk te klein zou zijn als het Bisdom uit eigen kring iemand had aangezocht hiervoor. Vergeleken met het PBL is de Katholieke kerk dus een voorbeeld van moderniteit.

De site voor het 'Meldpunt' is hier