Op de klimaatconferentie die in 2000 in Den Haag werd gehouden bejubelde de Franse president Chirac het Kyoto-verdrag als de eerste serieuze poging om te komen tot een wereldregering. De 8000 aanwezigen schijnen te hebben gejuicht. Bert Schwitters noemt dit voorbeeld niet, maar het bevestigt wel zijn betoog dat het 'klimaat-probleem' en het streven naar één wereldregering voor menigeen samenvallen en het begin van die ideologie dateert hij op 1972.

Het “Klimaat Probleem” is al in 1972 op de politieke - VN - agenda geplaatst door Maurice Strong et al, toen hij Barbara Ward en René Dubos contracteerde om het boek "Only One Earth" in elkaar te zetten. Voor wie zich met het klimaatdebat bezig houdt is het boek interessant leesvoer. Het heeft er namelijk toe gediend om de toon en agenda te bepalen voor de eerste “United Nations Conference on the Human Environment”, die in Juni van hetzelfde jaar, 1972, in Stockholm is gehouden. Overigens heeft de heer Strong destijds niet alleen Ward en Dubos opdracht gegeven tot het schrijven van “Only One Earth”, hij was ook Secretaris-generaal van de “Stockholm Conference”. Het boek wordt gekenmerkt door een overvloed aan teksten en die sinds zijn verschijning ontelbare malen zijn herhaald. In hoofdstuk 13, inderdaad een onheilspellend nummer, getiteld "The Shared Biosphere", worden CO2 en klimaatverandering helder en duidelijk op tafel gelegd. Op page 194 schrijven Ward and Dubos: “Het is daarom niet irrationeel zich af te vragen of een massale door de mens geïnduceerde verhoging van kooldioxide in de atmosfeer, wanneer die samenvalt met natuurlijke opwarming, niet een kleine verandering teweeg zou kunnen brengen in het middelpunt van de ‘wip’, zodanig dat er een heftige gewichtsverplaatsing zou kunnen ontstaan, die het risco van zeer grote en onvoorspelbare wereldwijde gevolgen in zich zou draagt." Woorden die werden geschreven in 1972 en die tot op de dag van vandaag vrijelijk en onstuitbaar vloeien uit de pennen van de “speechwriters” van Tony Blair, Kofi Annan, Al Gore, Bill Clinton en “last but not least” Jan Peter Balkenende. In hetzelfde hoofdstuk, op pagina 195, lichten Ward and Dubos een tipje op van de sluier waarachter hun werkelijke bedoelingen schuil gaan: "Al deze zorgen over wereldwijde luchtvervuiling liggen buiten de effectieve beschermende invloedsfeer van individuele regeringen …" Maar pas in het laatste hoofdstuk van het boek, "Strategies for Survival", leggen Ward and Dubos hun supranationale kaarten echt op tafel: "…, alleen door middel van openhartige samenwerking en actie op wereldwijd niveau kunnen staten de mensheid beschermen tegen onachtzame en mogelijk catastrofale verandering van het planetaire weersysteem, waarover geen enkel land sovereiniteit kan doen gelden. (Mijn onderstreping). Op pagina 213, planten Ward and Dubos het zaadje dat uitgroeide tot het IPCC (Genève) en daarmee verbonden organisaties zoals het UN/FCCC (Bonn): "Dit houdt in,” zo leggen ze de lezer anno 1972 uit, “collectieve ‘monitoring’, research, en studie op een nooit eerder voorgekomen schaal. Het houdt in: een intensief wereldwijd netwerk voor het systematisch uitwisselen van kennis en ervaring. Het houdt in: een geheel nieuwe bereidheid om research te brengen naar de gebieden waar het nodig is, met ondersteuning van internationale financiering. Het betekent de meest volledige vorm van samenwerking om kennis in actie om te zetten - …" Voorafgaande aan deze woorden, op pagina 195 van “Only One Earth”, hadden Ward and Dubos al uitgelegd dat "sophisticated simulation" (niet alleen maar feiten en verifieerbare observaties) een voornaam instrument moet zijn waarmee wetenschappers moeten gaan voldoen aan onze behoefte aan “veel meer kennis”. Het tweetal schrijft: “Wij hebben behoefte aan veel meer kennis, veel meer “sophisticated simulation of climatic effects on giant computers”, veel meer ‘monitoring’ op wereldwijde basis, veel meer exacte informatie over wat we precies aan het doen zijn in de atmosfeer die alle mensen met elkaar moeten delen.” (Mijn onderstreping). Overgaand van het weer naar vervuiling, vervolgen Ward and Dubos dan: "Al deze zorgen over wereldwijde luchtvervuiling bevinden zich buiten de beschermende invloedsfeer van individuele regeringen.” En dan, aan het eind van hun verhaal, leggen Ward and Dubos precies uit wat ze eigenlijk de hele tijd al hadden willen zeggen: "Waar pretenties aangaande nationale souvereiniteit niet relevant zijn met betrekking tot de waargenomen problemen, hebben staten geen andere keuze dan gezamenlijke politiek en gecoördineerde actie te volgen. Dit is nu onbetwistbaar het geval op drie vitale, met elkaar vervonden gebieden – de wereldwijde atmosfeer, de wereldwijde oceanen, en het wereldwijde weersysteem. Al deze gebieden vereisen dat de leiders van naties een wereldwijde aanpak aanvaarden, ongeacht hoe parochiaal hun gezichtspunten zijn ten aanzien van zaken die op het terrein van de nationale jurisdictie liggen. … Het is geen geringe onderneming, maar zeer waarschijnlijk het minste wat nodig is ter verdediging van de toekomst van het menselijk ras." Vierendertig jaar na de publicatie van "Only One Earth", zijn we getuige van wat “sophisticated simulation" heeft opgeleverd. Door de mens gemaakte klimaat-voorspellingen die rollen uit de door Ward en Dubos aangekondige computer-simulaties, met ondergang en ellende als prominente items in alle media. Zij die het wagen om de uitkomsten van de computer-simulaties van een kritisch woordje te voorzien worden afgeserveerd als “terroristen” die het zwijgen moet worden opgelegd. Waarom toch ? Niet omdat deze in wetenschappelijk opzicht meestal uiterst respectabele “klimaat-critici” de toekomst van de planeet bedreigen, maar omdat ze lastig in de weg staan bij het uitvoeren van een veel groter plan, dat gericht is op het uitschakelen van de soevereiniteit van individuele staten. Voor de lezers die menen dat schrijver dezes lijdt aan paranoia, citeer ik voor de goede orde enkele laatste woorden van Ward en Dubos, waarin ze deze “vision of unity” beschrijven als “een hard en onontkoombaar wetenschappelijk feit”. In deze ideale wereld “, …, zouden de gebruiken en instellingen waarmee we in onze eigen, binnenlandse, samenlevingen vertrouwd zijn, passend worden gewijzigd tot de basis voor ‘planetary order’.” Waarom deze “vision of unity” een “onontkoombaar wetenschappelijk feit is” wordt door de auteurs niet toegelicht in “Only One Earth”. 31 Januari 2007 Bert Schwitters Vreeland