en de klimaatlobby); namelijk het hypothetisch smelten van Antarctica, dat zou moeten leiden tot een zeespiegelstijging van 70 meter. Het oostelijke deel van Antarctica is 10 miljoen km2 in omvang met een ijsdikte van 4.8 km. Afhankelijk van breedtegraad en hoogte, varieert de temperatuur hier tussen -70º C en - 50º C. Zelfs bij een veronderstelde opwarming is de mogelijkheid van het smelten van ijs uitgesloten, ook vanwege het feit dat de temperatuur hier nog aan het dalen is.
Het grootste gedeelte van de massa ijs is nooit gesmolten sinds het 60 miljoen jaren geleden is gevormd. Satellieten tonen aan dat gedurende de periode van 1979-1999, toen, naar men beweert, de grootste temperatuurstijging plaats vond, de ijslaag in Antarctica onveranderd is gebleven en alleen maar dikker is geworden. In het westelijk deel van Antarctica (Larsen Ice Shelf) strekt de ijsplaat zich uit van de voet van de bergen naar de zee en vormt tongen van drijvend ijs met een dikte van 400 m. Deze drijvende ijsmassa’s, die zich uitstrekken in de richting van Zuid Amerika, kunnen in hun totaliteit smelten zonder enig effect op de zeespiegel uit te oefenen. Dit afkalven van ijs is niet het smelten van ijs maar de groei van gletsjers die in zee uitmonden, z.g. tideland gletsjers. Hierbij wordt het ijs door de gletsjer vooruit gestuwd met snelheden van soms tientallen meters per dag. Deze beelden van afbrokkelend ijs (kalven) worden herhaaldelijk getoond op TV, speciaal tijdens interviews met klimaatsceptici. Ik zou wetenschappers, die in de toekomst hiermee worden geconfronteerd, aanraden om hier onmiddellijk op in te haken met bovenvermelde uitleg. Omdat in het westen van Antarctica een groot gedeelte van het ijs zich in een drijvende toestand bevindt, is het gevoelig voor variaties in zonnestraling. Het groeit aan gedurende koude en neemt af tijdens warme perioden, wanneer smelten plaatsvindt en neerslag minder overvloedig is - een volkomen natuurlijk gebeuren. Het is dit gebied waar de broeikaslobby foto’s en films maakt van het ‘smelten van Antarctica’ ! Ook spelen vulkanische invloeden van de zich onder Antarctica bevindende vulkanen een rol. “West Antarctische ijsplaat desintegreert …de ergste consequentie van opwarming en de minst voorspelbare.”.(schreef de New York Times in 2002). Een dergelijke ophef vond plaats toen een ijsmassa van 3200 km, en 200 m dik, met een gewicht van 720 miljard ton, zich losmaakte van de noordoostelijke tip van het Antarctische schiereiland; “de grootste ooit waargenomen !!!!”.. Het is de moeite waard te vermelden dat dit zogenaamde “grootste ooit” fenomeen, al eens eerder was opgetreden, toen een ijseiland van 31 000 km, 335 km bij 97 km, afbrak in… Dat was in 1956! Zelf het IPCC erkent nu dat: “ Men het er algemeen over eens is dat het smelten van grondijs aan de Zuidpool en een versnelde stijging van de zeespiegel hoogst onwaarschijnlijk zijn gedurende de 21ste eeuw “. De consensus is dat Antarctica geen onmiddellijke dreiging voorstelt en zeker niet in het oostelijke gedeelte. Geen moeilijke conclusie met dalende temperaturen in Antarctica ! Adriaan Broere Referentie: Marcel Leroux; Global Warming-Myth or Reality ?; 2005. A.C.Broere; Essay; ’Het Klimaat’; 2005
Het 'smelten' van Antarctica.
Laten wij eens de grootste dreiging in ogenschouw nemen die ons te wachten staat (althans volgens IPCC
en de klimaatlobby); namelijk het hypothetisch smelten van Antarctica, dat zou moeten leiden tot een zeespiegelstijging van 70 meter. Het oostelijke deel van Antarctica is 10 miljoen km2 in omvang met een ijsdikte van 4.8 km. Afhankelijk van breedtegraad en hoogte, varieert de temperatuur hier tussen -70º C en - 50º C. Zelfs bij een veronderstelde opwarming is de mogelijkheid van het smelten van ijs uitgesloten, ook vanwege het feit dat de temperatuur hier nog aan het dalen is.
Het grootste gedeelte van de massa ijs is nooit gesmolten sinds het 60 miljoen jaren geleden is gevormd. Satellieten tonen aan dat gedurende de periode van 1979-1999, toen, naar men beweert, de grootste temperatuurstijging plaats vond, de ijslaag in Antarctica onveranderd is gebleven en alleen maar dikker is geworden. In het westelijk deel van Antarctica (Larsen Ice Shelf) strekt de ijsplaat zich uit van de voet van de bergen naar de zee en vormt tongen van drijvend ijs met een dikte van 400 m. Deze drijvende ijsmassa’s, die zich uitstrekken in de richting van Zuid Amerika, kunnen in hun totaliteit smelten zonder enig effect op de zeespiegel uit te oefenen. Dit afkalven van ijs is niet het smelten van ijs maar de groei van gletsjers die in zee uitmonden, z.g. tideland gletsjers. Hierbij wordt het ijs door de gletsjer vooruit gestuwd met snelheden van soms tientallen meters per dag. Deze beelden van afbrokkelend ijs (kalven) worden herhaaldelijk getoond op TV, speciaal tijdens interviews met klimaatsceptici. Ik zou wetenschappers, die in de toekomst hiermee worden geconfronteerd, aanraden om hier onmiddellijk op in te haken met bovenvermelde uitleg. Omdat in het westen van Antarctica een groot gedeelte van het ijs zich in een drijvende toestand bevindt, is het gevoelig voor variaties in zonnestraling. Het groeit aan gedurende koude en neemt af tijdens warme perioden, wanneer smelten plaatsvindt en neerslag minder overvloedig is - een volkomen natuurlijk gebeuren. Het is dit gebied waar de broeikaslobby foto’s en films maakt van het ‘smelten van Antarctica’ ! Ook spelen vulkanische invloeden van de zich onder Antarctica bevindende vulkanen een rol. “West Antarctische ijsplaat desintegreert …de ergste consequentie van opwarming en de minst voorspelbare.”.(schreef de New York Times in 2002). Een dergelijke ophef vond plaats toen een ijsmassa van 3200 km, en 200 m dik, met een gewicht van 720 miljard ton, zich losmaakte van de noordoostelijke tip van het Antarctische schiereiland; “de grootste ooit waargenomen !!!!”.. Het is de moeite waard te vermelden dat dit zogenaamde “grootste ooit” fenomeen, al eens eerder was opgetreden, toen een ijseiland van 31 000 km, 335 km bij 97 km, afbrak in… Dat was in 1956! Zelf het IPCC erkent nu dat: “ Men het er algemeen over eens is dat het smelten van grondijs aan de Zuidpool en een versnelde stijging van de zeespiegel hoogst onwaarschijnlijk zijn gedurende de 21ste eeuw “. De consensus is dat Antarctica geen onmiddellijke dreiging voorstelt en zeker niet in het oostelijke gedeelte. Geen moeilijke conclusie met dalende temperaturen in Antarctica ! Adriaan Broere Referentie: Marcel Leroux; Global Warming-Myth or Reality ?; 2005. A.C.Broere; Essay; ’Het Klimaat’; 2005
en de klimaatlobby); namelijk het hypothetisch smelten van Antarctica, dat zou moeten leiden tot een zeespiegelstijging van 70 meter. Het oostelijke deel van Antarctica is 10 miljoen km2 in omvang met een ijsdikte van 4.8 km. Afhankelijk van breedtegraad en hoogte, varieert de temperatuur hier tussen -70º C en - 50º C. Zelfs bij een veronderstelde opwarming is de mogelijkheid van het smelten van ijs uitgesloten, ook vanwege het feit dat de temperatuur hier nog aan het dalen is.
Het grootste gedeelte van de massa ijs is nooit gesmolten sinds het 60 miljoen jaren geleden is gevormd. Satellieten tonen aan dat gedurende de periode van 1979-1999, toen, naar men beweert, de grootste temperatuurstijging plaats vond, de ijslaag in Antarctica onveranderd is gebleven en alleen maar dikker is geworden. In het westelijk deel van Antarctica (Larsen Ice Shelf) strekt de ijsplaat zich uit van de voet van de bergen naar de zee en vormt tongen van drijvend ijs met een dikte van 400 m. Deze drijvende ijsmassa’s, die zich uitstrekken in de richting van Zuid Amerika, kunnen in hun totaliteit smelten zonder enig effect op de zeespiegel uit te oefenen. Dit afkalven van ijs is niet het smelten van ijs maar de groei van gletsjers die in zee uitmonden, z.g. tideland gletsjers. Hierbij wordt het ijs door de gletsjer vooruit gestuwd met snelheden van soms tientallen meters per dag. Deze beelden van afbrokkelend ijs (kalven) worden herhaaldelijk getoond op TV, speciaal tijdens interviews met klimaatsceptici. Ik zou wetenschappers, die in de toekomst hiermee worden geconfronteerd, aanraden om hier onmiddellijk op in te haken met bovenvermelde uitleg. Omdat in het westen van Antarctica een groot gedeelte van het ijs zich in een drijvende toestand bevindt, is het gevoelig voor variaties in zonnestraling. Het groeit aan gedurende koude en neemt af tijdens warme perioden, wanneer smelten plaatsvindt en neerslag minder overvloedig is - een volkomen natuurlijk gebeuren. Het is dit gebied waar de broeikaslobby foto’s en films maakt van het ‘smelten van Antarctica’ ! Ook spelen vulkanische invloeden van de zich onder Antarctica bevindende vulkanen een rol. “West Antarctische ijsplaat desintegreert …de ergste consequentie van opwarming en de minst voorspelbare.”.(schreef de New York Times in 2002). Een dergelijke ophef vond plaats toen een ijsmassa van 3200 km, en 200 m dik, met een gewicht van 720 miljard ton, zich losmaakte van de noordoostelijke tip van het Antarctische schiereiland; “de grootste ooit waargenomen !!!!”.. Het is de moeite waard te vermelden dat dit zogenaamde “grootste ooit” fenomeen, al eens eerder was opgetreden, toen een ijseiland van 31 000 km, 335 km bij 97 km, afbrak in… Dat was in 1956! Zelf het IPCC erkent nu dat: “ Men het er algemeen over eens is dat het smelten van grondijs aan de Zuidpool en een versnelde stijging van de zeespiegel hoogst onwaarschijnlijk zijn gedurende de 21ste eeuw “. De consensus is dat Antarctica geen onmiddellijke dreiging voorstelt en zeker niet in het oostelijke gedeelte. Geen moeilijke conclusie met dalende temperaturen in Antarctica ! Adriaan Broere Referentie: Marcel Leroux; Global Warming-Myth or Reality ?; 2005. A.C.Broere; Essay; ’Het Klimaat’; 2005
Nieuwe reactie inzenden