In de media woedt zowel nationaal als internationaal al enige tijd een veenbrandje of je het hoor- en wederhoorprincipe - kroonjuweel van de journalistiek - wel toe moet passen in de klimaatdiscussie. Met andere woorden: moet je skeptici wel aan het woord laten? In Europa lijken de media besloten te hebben om de klimaatskeptici te negeren. Dat baseer ik niet alleen op mijn eigen ervaringen en die van de klimaatskeptici in mijn omgeving, maar ook op het artikel Climate skeptics in Europe? Mostly missing in action uit het vaktijdschrift van milieujournalisten (hier) dat aldus begint: If you canvas a wide variety of news (what journalist doesn't?) and read some newspapers in Europe, you'll notice something about their coverage of global warming: no skeptics.

Dit artikel is weliswaar een jaar oud, maar er is niet zoveel veranderd. Misschien is er iets meer aandacht voor skeptische standpunten, maar door de Gore-manie is de hoeveelheid alarmistisch broeikasnieuws hoe dan ook veel groter geworden. De blogger Chris Reed constateerde via de Lexis Nexis databank dat tegenover 1 artikel in de New York Times waarin de skeptici aandacht kregen 318 artikelen stonden waarin ze werden genegeerd of aangevallen. 318 tegen 1. De Engelse wetenschaps journalist David Whitehouse hanteert de volgende redering: Volgens het IPCC, is het 'very likely' dat de opwarming van de aarde grotendeels door mensen wordt veroorzaakt. Whitehouse: Very likely betekent bij het IPCC 90%. Dat zou voor journalisten moeten betekenen dat ze 90% van het klimaatberichtgeving doen door de bril van het IPCC en 10% door een skeptische bril. Dat laatste haalt het IPCC niet, zo meent Whitehouse. Whitehouse wijst er verder op dat de vooruitgang van de wetenschap niet zelden uit die 10% komt. De skeptici worden dus genegeerd, maar niettemin glipt er wel eens wat door, een televisieinterview hier, een krantenstukje daar. Het duurt dan niet lang of van de zijde van de alarmisten klinken dan bekommerde geluiden dat de skeptici bezig zijn met een campagne, al dan niet gefinanceerd door de olieindustrie en die 'campagne' wordt dan niet vergeleken met het met miljoenen gedoteerde mediageweld van overheid en milieubeweging (tv-spots, radio-spots, gewone programma's en artikelen, advertenties, tijdschriften) om ons en onze kinderen! doodsbenauwd te maken voor de toekomst, neen, zelfs dat ietsiepietsie aandacht dat de skeptici krijgen is blijkbaar levensgevaarlijk en noopt tot strategisch overleg: we worden belaagd! Het is ook een compliment want steeds wordt daarbij geconstateerd dat die skeptici een minderheid vormen - het zit dus blijkbaar niet in de kwantiteit, maar in de kwaliteit!.

Enige tijd terug woedde in de Volkskrant en daarbuiten een discussie over het buiten de krant houden van skepticus Hans Labohm, een man die schuldig is aan heel wat lezen en schrijven over de opwarming. Op 23 maart sudderde die discussie nog wat na bij het Vara programma De Leugen Regeert ( hier kunt U de uitzending nog bekijken). Hier bepleitten Volkskrant wetenschapschef Martijn van Calmthout en free lance journalist Ab Pilgram, ja wat eigenlijk? Het buiten de media houden van de skeptici, daar kwam het wel op neer, maar de beide heren zullen ongetwijfeld de geschiedenis ingaan als bestrijders van de vrijheid van meningsuiting.

Het zijn twee lieden die zo overtuigd zijn van de enorme dreiging die van de opwarming van de aarde uitgaat dat ze kritische geluiden daarover geen ruimte willen geven opdat het domme publiek uitsluitend de goedgekeurde ware leer te horen krijgt. Een erg journalistieke instelling tonen ze daarbij niet, zeker als je terugdenkt aan de tijd dat de voormalige KRO-journalist Ad Langebent zijn collega's nog oebeet: 150 politici in de tweede kamer, heb je dat geteld dan? om te onderstrepen dat een journalist altijd moet twijfelen, altijd moet checken. Dat is heel vreemd: zo kritisch (en op zoek naar minderheidsstandpunten) journalisten zijn bij de meeste onderwerpen, zo onvoorstelbaar gezagsgetrouw zijn ze als het over het klimaat gaat. Dan heeft plotsklaps de meerderheid gelijk en is de minderheid het doelpunt van kritische vragen - of van een totaal negeren.

In de film The Global Warming Swindle spreekt voormalig New Scientist-hoofdredacfteur Nigel Calder over de 'milieujournalist' als nieuw fenomeen die iedere week opieuw een wereldbedreigende ramp moet opdissen. Als Van Calmthout en Pilgram de wereld willen redden dan moeten ze in een actiegroepje gaan, maar als ze journalistiek bezig willen zijn dan moeten ze gewoon berichten over wat er in de wetenschap gebeurt en dus ook gewoon rapporteren over de studies die regelrecht ingaan tegen het gangbare standpunt en neutraal rapporteren over de talloze rellen die er plaats vinden. Maar de compleet verzuurde Pilgram trad in het verleden ook menigmaal op als overheidsvoorlichter dus die zat bij 'De Legen regeert' helemaal niet als onafhankelijk journalist.

Terugblikkend ontkom je er niet aan te denken dat de standpuntbepaling van Van Calmthout cs niet ingegeven is door iets wat met wetenschap te maken heeft maar gewoon met het niet los kunnen komen van clichés over klassenstrijd en zo. De wereld is niet eenvoudig, maar zo gauw Van C wat dan ook kan opkoken tot de strijd tussen de kleine burger en het walgelijke grootkapitaal, dan is zn stukkie klaar. Voor geen greintje geinteresseerd in wat de zogeheten skeptici te melden hebben, maar altijd wijfelend: krijgen ze nu geld van Esso of niet.

Je zal voor je informatievoorziening maar van die man afhankelijk zijn. Het leuke is dat de linkse Guardian binnenkort een symposium organiseert waar alleen klimaatalarmisten worden gehoord en waar Shell zorgt voor de centjes.