Op de openingszitting van de Skeptische Klimaatconferentie in New York (8-10 mrt 2009) heeft de  President van Europa fel uitgehaald naar de milieubeweging. De President van Europa?? Jazeker, zo wordt Václav Klaus overal gezien. Normaal is hij president van Tsjechië, maar aangezien het leiderschap van de EU rouleert is hij van januari tot juni President van Europa. Hij probeert daar zo min mogelijk een ceremoniële functie van te maken en gebruikt dit platform actief om zijn ideeën over het klimaat uit te dragen. Zo ook in New York, waar hij parallellen trok met de manier waarop in de communistische tijd  met afwijkende visies werd omgegaan. ‘We worden opgeroepen om de planeet te redden, maar van wie? Ik denk van de milieubeweging’. Een Engelstalig filmpje van zijn toespraak en daaronder de Nederlandse vertaling. 

Bij de voorbereiding van deze toespraak heb ik - op zoek naar een bron van inspiratie - mijn vorige toespraak voor het Heartland Institute teruggepakt. Hij heeft niet veel geholpen. Het is duidelijk dat het debat over klimaatverandering debat geen aantoonbare vooruitgang heeft geboekt en dat de broodnodige uitwisseling van standpunten nog steeds niet is begonnen. Alles wat we zien en horen zijn weinig inspirerende monologen.

Het doet me denken aan de frustratie die mensen zoals ik voelden in de communistische tijd. Wat je ook zei, welk overtuigend en goed voorbereid argument je ook gebruikte, alle relevante gegevens die je had verzameld, er kwam geen reactie. Het viel allemaal in een groot gat. Niemand luisterde, vooral "zij" luisterden niet. Ze probeerden niet eens iets terug te zeggen. Zij vonden je een naïef, onwetend en verward persoon, een excentriekeling, een klager, iemand die hun enige waarheid niet kon accepteren. Zeer vergelijkbaar met wat er nu gebeurt.

Een paar weken geleden, tijdens het World Economic Forum in Davos, heb ik drie uur doorgebracht in een gesloten zitting met ongeveer zestig mensen - staatshoofden, regeringsleiders, verschillende IPCC ambtenaren en "deskundigen", zoals Al Gore, Tony Blair en Kofi Annan. De zitting werd voorgezeten door de Deense minister-president, omdat het vooral ging om het opstellen van het nieuwe Kyoto-verdrag, op de VN-top in Kopenhagen in december 2009. Het was een ontmoedigende ervaring. Ik zocht vergeefs ten minste één persoon die mijn inzichten deelde. Maar die was er niet. Alle aanwezigen accepteerden de door de mens veroorzaakte opwarming van de aarde als een feit, waren overtuigd van de gevaren en riepen om strijd dat de wereld de CO2-uitstoot met 20, 30, 50 of 80% zou moeten beperken.

Het was moeilijk om iets zinvols en contructiefs bij te dragen. Ik probeerde ondermeer er op te wijzen dat hun radicale voorstellen nogal contrasteerden met het feit dat hun eigen landen de bescheiden doelstelling van Kyoto 1 niet hadden gehaald. Er kwam geen reactie. Na de sessie vertelt een vriendelijke president van een tamelijk groot niet-Europees land me dat hij mijn standpunt niet eerder had gehoord en graag meer wilde weten. Ik gaf hem mijn boek Blauwe Aarde in Groene Kluisters, de Spaanse versie.

Toch moeten we blijven spreken met deze mensen, want zij hebben een zeer belangrijke positie bij het bevorderen van het klimaat alarmisme en nemen beslissingen met verregaande gevolgen. Ik probeer het voortdurend. Maar het gaat niet alleen om politici. Ze hebben prikkels gecreeerd die hebben geleid tot de opkomst van een zeer krachtige groep mensen die probeert een slaatje te slaan uit deze situatie. Net zo min als de politici zijn deze mensen geinteresseerd in de temperatuur, in CO2, in concurrerende wetenschappelijke hypotheses en het onderzoek daarvan, noch in vrijheid of markten. Zij zijn geïnteresseerd in hun bedrijven en hun winsten - gemaakt met de hulp van politici.

Die winst wordt gemaakt met

- De handel in vergunningen om kooldioxide uit te stoten;

- Van de aanleg van onproductieve wind, zon en soortgelijke energieopwekking waarmee alleen gesubsidieerde elektriciteit kan worden gemaakt;

- Van de teelt van non-food gewassen ten behoeve van bio-brandstoffen die ten koste gaat van de productie van voedsel (met bekende bijwerkingen);

- Uit het doen van onderzoek en het schrijven en spreken over de opwarming van de aarde.

Het is altijd hetzelfde verhaal. Aan de ene kant een sterk geconcentreerde en goed georganiseerde op winst beluste groep en aan de andere kant, verspreid, en dus politiek niet te organiseren individuen, de gebruikelijke zwijgende meerderheid. Ik ben gefrustreerd dat de economen en andere sociale wetenschappers niet in het huidige debat duiken. Voor ons, in de voormalige communistische landen, vormde de ontdekking van de werken van de Public Choice-school-geleerden (zie hier) een onthullende ervaring. Ik veronderstelde enigszins naïef dat hun inzichten tot de ‘conventionele wijsheid’ in de Westerse wereld zouden behoren. Dit was en is niet het geval.

Hoe maak je degenen die beslissingen nemen wijzer? De politici kijken soms - hopelijk - naar de zeer verkorte versies van de samenvattingen voor beleidsmakers van het IPCC. Maar deze documenten zijn geen wetenschap, maar politiek en milieu-activisme. Het is moeilijk om hun gedachten te veranderen. Ze onderschrijven volledig het idee dat de IPCC-publicaties de klimaatwetenschap vertegenwoordigen. We weten dat dit niet klopt en dat er geen wetenschappelijke discipline is als klimaatwetenschap. Klimaat is een dergelijk complex systeem dat er geen eigen "wetenschap" van is. Er zijn natuurlijk zeer respectabele wetenschappen die zich bezighouden met bepaalde onderdelen ervan. En die vertellen ons overtuigend dat:

1. er geen sprake is van een unieke, nooit eerder geziene klimaatverandering op dit specifieke moment, maar wel van een permanente verandering van het klimaat. Het klimaat van onze planeet heeft een significante interne variabiliteit. De gegevens uit het verleden zijn in dit opzicht heel overtuigend;

2. de huidige klimaatveranderingen niet kunnen worden ondergebracht onder de hypothese van antropogene opwarming van de aarde. Die claim is uitsluitend gebaseerd op de resultaten van experimenten met zeer onvolmaakte computermodellen;

3. De gevoeligheid van het aardse klimaat voor kooldioxide lager is dan wordt aangenomen door het IPCC. Een verdubbeling van de kooldioxide-concentratie zal een stijging van de wereldwijde gemiddelde temperatuur van niet meer dan ongeveer 0.5 graad Celsius tot gevolg hebben.

4. Er is geen vaste en stabiele relatie tussen de gemeten temperatuur en de CO2-uitstoot. De gelovigen in deze hypothese zijn niet in staat uit te leggen waarom de mondiale temperatuur steeg van 1918 tot 1940, daalde van 1940 tot 1976, steeg van 1976 tot 1998 en daalde van 1998 tot heden, terwijl ondertussen de hoeveelheid kooldioxide concentratie maar door bleef stijgen.

Ik zou nog meer argumenten van dien aard kunnen presenteren, maar dit is niet een gebied waar ik over een voorsprong op mijn publiek beschik. Misschien in Davos, maar niet hier. Ik ben daarom op deze conferentie op zoek naar nieuwe ideeën, argumenten en gegevens.

Laat ik een paar korte opmerkingen over "mijn" eigen veld maken. Ik begrijp de benadering van de technische vooruitgang door de milieubeweging niet. Aan de ene kant is er een enorm verschil tussen ons technologisch optimisme, gebaseerd op ons geloof in seculiere verbeteringen in de technologie. Die zijn alleen mogelijk dankzij een vrij en niet-gereglementeerd, ongedwongen, ongemanipuleerd economisch systeem. De technologie-skepsis van de milieubeweging verloopt langs Malthusiaanse lijnen. Maar tegelijkertijd zijn de milieubeschermers technologische naivelingen die vrijelijk en onverantwoordelijk werken met wonderbaarlijke technologieën die slechts een gebrek hebben: ze zijn nog niet uitgevonden.

Dit is een schijnbare schizofrenie aan hun kant. Zij moeten ons vertellen hoe het werkelijk is. Ik ben bang dat ze niet zo naïef zijn als ze pretenderen. Ze willen waarschijnlijk, "slechts" hun ware plannen en ambities niet onthullen: het tegenhouden van economische ontwikkeling en de mensheid eeuwen terug in de tijd te sturen. In dat geval zijn technologieën onbelangrijk.

Hun aanval op de huidige technologieën is irrationeel en heeft fatale gevolgen. Voor zover ik weet zijn bestaande en functionerende technologieën nooit verlaten voordat er daadwerkelijk betere vervangers waren. Er doet zich - voor het eerst in de geschiedenis - een gevaar voor dat de oude technologieën worden verlaten, voordat nieuwe beschikbaar zijn. Dit moet ook worden uitgelegd aan de politici in alternatieve ‘samenvattingen voor beleidsmakers"’, maar zij moeten worden geschreven door economen. We moeten ook zeggen dat er geen sprake is van bekende en economisch haalbare methode of technologie waarmee industriële economieën kunnen overleven met dure, onbetrouwbaar, schone, groene, hernieuwbare energie. Een ander probleem dat mij zorgen baart is de afwezigheid van rationeel denken bij besluitvorming, vooral wanneer het om tijd-horizonten gaat die zo ver weg liggen als in deze zaak. Het despotisch heersende, politiek correcte moralistisch dogma is in feite onjuist. De vragen die moeten worden beantwoord zijn serieus en niet-triviaal. Moeten we nu radicale beslissingen nemen? Moeten we hedendaagse generaties belastingen opleggen ten behoeve van toekomstige generaties? Moeten we genereus altruïstisch zijn? Moeten we de voorkeur geven aan toekomstige generaties en niet aan de mensen in onderontwikkelde landen vandaag? Mijn antwoord is nee. Een dergelijk vergaande beslissing kan je alleen maar nemen als je uitgaat van de absoluut onrealistische visie dat we alle relevante parameters van het toekomstige economische systeem kennen, inclusief het niveau van welvaart en technologie, en dat we van al die parameters ook weten wat ze op dat moment waard zijn. De controverse over Nicolas Stern en Ross Garnaut’s irrationeel lage rentevoet in hun zeer invloedrijke modellen suggereert dat dergelijke overdrachten niet zijn gerechtvaardigd.

Tot slot: het is duidelijk dat de milieubeweging niet het klimaat wil veranderen maar ons en ons gedrag. Hun ambitie is het beheersen en manipuleren van ons. Daarom is het niet verwonderlijk dat ze een "preventief", en niet een "adaptief" beleid bepleiten. Aanpassing zou een vrijwillig gedrag betekenen en dat is niet wat ze beogen. Ze willen niet erkennen dat - ik citeer Nigel Lawson - "het vermogen zich aan te passen  aantoonbaar het meest fundamentele kenmerk van de mensheid is", en dat ons aanpassingsvermogen toeneemt met de ontwikkeling van de technologie". De milieuactivisten spreken over "Redt de planeet". Van wat? En van wie? Een ding weet ik zeker: we moeten de planeet redden, van hen.