Het lijkt of er een klimaatdebat gaande is tussen twee "richtingen". Eén richting is ervan overtuigd dat de aarde opwarmt en dat daar "iets" aan moet worden gedaan.  Tevens wordt geen moeite gespaard om de andere richting, die daar "tegen" zou zijn, zwart te maken. Maar wat is die andere richting eigenlijk? Bestaat die wel? Ik heb hierover veel gelezen en wil daar iets over zeggen.

In het boek dat Gore’s film begeleidt staat bij het verhaal over de Bonte Vliegenvanger een foto van een vogel die haar hongerige kuikens voedt. Het betreft hier echter geen Bonte Vliegenvanger, maar een Zwarte Stern en de vogel heeft geen rups in haar bek, maar een visje.

De Amerikaanse NASA was vroeger vooral bekend van de ruimtevaart, maar tegenwoordig eist medewerker en klimaatalarmist James Hansen vooral de aandacht met zijn dreigementen over superhoge stijgingen van de zeespiegel. Hij spreekt evenwel niet namens de NASA en dat doet de directeur Michael Griffin wel. Die zei recent tegen de Amerikaanse publieke radio:

In de media woedt zowel nationaal als internationaal al enige tijd een veenbrandje of je het hoor- en wederhoorprincipe - kroonjuweel van de journalistiek - wel toe moet passen in de klimaatdiscussie. Met andere woorden: moet je skeptici wel aan het woord laten? In Europa lijken de media besloten te hebben om de klimaatskeptici te negeren. Dat baseer ik niet alleen op mijn eigen ervaringen en die van de klimaatskeptici in mijn omgeving, maar ook op het artikel Climate skeptics in Europe? Mostly missing in action uit het vaktijdschrift van milieujournalisten (hier) dat aldus begint: If you canvas a wide variety of news (what journalist doesn't?) and read some newspapers in Europe, you'll notice something about their coverage of global warming: no skeptics.

Lees verder